Beni seçen bu halkı gerçekten anlamıyorum:
Yok kişiliksizmişim, yok liderime köle gibi itaat ediyormuşum, yok benim kendi fikrim yok muymuş gibi bir takım eleştirilerle beni rahatsız ediyorlar.
Bir de bu eleştirilerine bazı (sapık) ideolojik kılıflar uyduruyorlar:
Neymiş, “Parti içi demokrasi önemliymiş”, “Parti içi demokrasi olmayınca, liderin yanlış yapması önlenemezmiş”, “demokrasi parti içinden başlarmış” falan filan.
Bunlar “demokratlık” maskesiyle “koministlik” yapan hainler.
Yahu kardeşim, siz hiç Türkiye’de “lidersiz” insan gördünüz mü?
Bu ülke “Allah sevgisini” bile tekeline alıp, “Şeyhiniz yol göstermezse cennete gidemezseniz” diyen din tüccarlarının destekledikleri tarikatlar aracılığı ile yönetilmiyor mu?
Yani toplumda liderlik geçerli, dinde bile lidersiz ibadet olmuyor, ama siyasete gelince, “liderine kölelik edersen kişiliksizsin”!
Yahu bu ülkenin tarihi altı yüz yılık bir kölelik kültürü üzerine dayalı değil mi?
Altı yüz yıl boyunca insanlar “Padişahım çok yaşa” diye yatıp kalkmadılar mı?
Ülkenin sadrazamlarını yani o zamanki başbakanlarını bile Padişah, sorgusuz sualsiz idam ettirmedi mi?
Günümüzdeki bütün partilerin bütün liderleri birer tarikat şeyhi gibi “kerametleri kendilerinden menkul” biçimde davranmıyorlar mı?
Gerçekten demokrat olan Erdal İnönü gibi aykırı bir lider de politikayı bırakmak zorunda kalmadı mı?

Bence “lider liderliğini bilmeli, vurdu mu ses getirmelidir”.
Biliyorsunuz “Bizim millet yüz verince astarını ister”.
Ne demiş büyüklerimiz “Yüz verdik deliye, geldi sıçtı halıya”.
Neydi öbür söz, “Hıyara ağalık vermişler, tutmuş babasını asmış”. Yani iyi etmiş.
Anlamayan geri zekalılar için açıklayayım:
“Lider olunca babanı bile dinlemeyeceksin, gerekiyorsa onu bile asacaksın” demek istiyor büyüklerimiz.
Ayrıca siz hiç “koltuk” nedir, ne işe yarar bilir misiniz?
Sizin için “koltuk” o muhterem poponuzu yerleştireceğiniz bir tür oturaktır değil mi?
Siz haysiyetten, şereften, “onurdan ve gururdan” ne anlarsınız?
Sizin için hiç “Bu millet seninle gurur duyuyor” diye tezahürat yapıldı mı?
Salaklar sanırlar ki bu tezahürat kendilerine yapılıyor:
Oysa, onur da gurur da, haysiyet de şeref de, yapılan tezahürat da, doğrudan “koltuğadır”.
İnsanın onuru ve gururu, haysiyeti ve şerefi olmaz, olamaz, ancak koltuğun onuru ve gururu, haysiyeti ve şerefi olur.
Onun için de halkın tezahüratı insana değil, koltuğadır.
Bunu anlamayan alıklar politikacı filan olamaz.
Bana inanmıyorsanız, “koltuktan düşen” politikacılara bakın:
Dün ona tezahürat yapanlar bugün sokakta karşılaşınca tanımazlıktan gelmiyorlar mı?
Peki ben bu “onurlu ve gururlu, şerefli ve haysiyetli” koltuğumu nasıl elde ettim?
Liderim sayesinde değil mi geri zekalılar!
Ne diye beni liderine yağcılık yapmakla, kişiliksiz olmakla, köle gibi davranmakla suçluyorsunuz o zaman?
Bana ne “parti içi ya da parti dışı demokrasiden”.
Ben “koltuğumda gözü olan” komünistlerin bozguncu laflarına değil, koltuğuma bakarım, koltuğuma…
Onurlu, gururlu, şerefli, haysiyetli, yüreğimi ısıtan, cebimi dolduran koltuğuma.
Popom koltukta, gözüm liderimde…
“Var mı ulan bana yan bakan!”

Emre Kongar – Chivi

Not.: Bu yazı Chivi.com’dan alınmıştır.