‘Bir Yazar Bir Yazı’ Kategorisi İçin Arşiv

DENİZ Bey, sizinle ilgili yazılmış ve içinde “ama” bulunmayan bir yazı arıyorum.

“Ama” burada kilit vazifesi görüyor.

Yasak savmak babında neredeyse kalıp cümle halinde “Bu kara saldırıyı, bu feci komployu, bu çirkin tezgâhı kınıyorum” dedikten sonra bir “ama” geliyor ve yazar/çizer/siyasetçi tayfası asıl fikrini ondan sonra söylemeye başlıyor.

“Ama istifa etmeli…”

“Ama bir siyasi lider bu duruma düşmemeli…”

“Ama bu ahlaksızlığı örtmeye yetmez…”

Dünyanın en temiz, en ahlaklı, en sadık, en ulvi değerlerle bezenmiş toplumuna hoş geldiniz.

“Ahlak” cümle içinde kullandığınızda sağlam ve havalı duran bir kelime, kendinizde aramadığınız sürece problem de yaratmaz.

Salla bakayım o meclisi, salla bakalım o medyayı, salla bakalım o içinden geyik sürüleri geçen memleket kahvehanelerini kaç kaset dökülür?

“Ama”ymış, peh!

Dedikoduya kılıf, röntgenciliğe zarf, ikiyüzlülüğe hediye paketi.

Ne kadar sahte. Ne kadar sahte.

* * *

Bu durumda Deniz Beyciğim, size bir teklifte bulunmak şart oldu.

Deniz Bey, Ertuğrul Özkök ile ara sıra buluştuğumuz bir balıkçı var.

Oturuyoruz ve sevdiğimiz albümleri, filmleri, şehirleri, kadınları konuşuyoruz.

Günahlarımızı, hatalarımızı, şapşallıklarımızı ve -neticede insanız- çokça da iyi yanlarımızı abi/kardeş, iki arkadaş, iki hayta olarak ortaya döküyoruz.

Medya dedikodusuna, başkalarının itişmelerine, itişmemelerine ve hele siyasete kapımız tamamen kapalı.

Bir tane kadrolu martı var bir de biz oluyoruz genellikle.

“Ortam güzel, arkadaşlık şahane” derler ya, biz ara sıra öyle bir paralel evrene geçebiliyoruz işte.

Mesela “Eyyafyallayöküll” üzerine 45 dakikanın belini büküyoruz.

Sen şimdi iyice sıkılmışsındır.

Yok o ne dedi, yok Pensilvanya ne demeçledi?

Hangi il örgütü protesto için toplu halde depresyona girdi, hangi arkadaş senin koltuğa popo ısıtıyor?..

Derdini birine dökmek istesen en yakınındaki şahıs Önder Sav, senin durumun zaten zor.

O yüzden bir dur; gel yanımıza bizdeki hataları, günahları, çuvallamaları, felaket yaratma potansiyelini gör.

Gör de rahatla!

* * *

Merak etmeyin yazı peşinde değilim, yazmayız.

Neticede yaşamak için yazıyoruz, yazmak için yaşamıyoruz.

Hem sizinle siyaset konuşacak kadar canımdan bezmedim; başlarsanız sustururum.

Zaten beni dönmeniz veya dönmemeniz zerre kadar ilgilendirmiyor.

Böyle durumlarda ciğerinin üstündeki buharlı ütüyü biraz uzaklaştırabilecek tek nimet bir arkadaş sohbetidir.

Bizde kaybedenin halinden anlayan iki arkadaş, bir de tüylerine tanker girmiş gibi dursa da yakışıklı martı var.

Teklif fena değil, Özkök de “İyi olur” diyor, hem bizde “ama” da yok…

Kanat Atkaya – 13.05.2010

Hürriyet

DENGESİ, odağı olmayan, mesaj kaygısı taşımayan kaosa teslim olmuş bir yazı denemesi yapacağım. Hani kahvede konuşur gibi…
Müsaadenizle…

Kemal Kılıçdaroğlu, Irak sınırının en uç noktasına niye gidiyor? Başbakan Erdoğan gibi çömelmeyecekmiş! Orada ayakta durulsa ne olur durulmasa ne olur? Askerinin dik dolaşamadığı, sürünme pozisyonunda düşman beklediği gerçeğini hangi siyaset adamı değiştirebilir? Türkiye’de son durum şudur: Çoban sandıklarınız asker şehit eder. Terörist sanılan çobanları da (ya da köylüleri) asker öldürür! İki ateş arasında kalanların ise canı çıkar!

TÜSİAD, hükümete “Doğu’ya yatırım yap” diye akıl verirken üyeleri o bölgeye yatırım yapmıyormuş. Garip bir durum mu? Kuzey Irak’ta kurulu Kürdistan Bölgesi’nde yatırım olanakları arayan TÜSİAD üyeleri neden Doğu için aynı iştahı gösteremiyor? Bir işadamı kâr ediyor ve vergisini düzenli ödüyor ve kaçırmıyorsa benim için en büyük vatanseverdir. Bu Doğu’ya yatırım yapmaktan kaçınma halini vatanseverlik zemininde tartışmak vakit kaybı değil mi? Sınırda birkaç dakika fotoğraf çekimi için dik duranı bulursunuz ama milyonlarca doları toprağa gömeceğini bile bile güvenlik sorunu yaşayan bir bölgeye gidecek yatırımcıyı dünya üzerinde bulamazsınız! Gerçek budur!

Kayıtlara göre, bir kişi, varlık barışı kapsamında 7.1 milyar lirayı Türkiye’ye getirmiş. Maliye Bakanı da resmen açıkladı. Böyle birisi var. Peki kim bu işadamı? Aylardır ses seda çıkmadı. Bu arada Sabah Gazetesi’ne açıklama yapan biri “o kişi benim” demiş. Açıklama manşet olmuş. Adam, resmen gazeteci milletiyle dalga geçmiş. Saçma sapan açıklamalar yapmış. Aile dostunun parasıymış… Kendisine miras bırakmış… Londra’da muhafaza edilen hisse senetlerini getirmesine müsaade edilmiyormuş… Varlıkla bile barışamayan bu işi bile sulandıran bir ülke olduğumuz bundan daha güzel anlatılamazdı.

Karısından ayrılmak üzere olan bir koca ile söyleşi yapıyorlar. Koca anlatıyor. “Karım beni şöyle aldattı, böyle aldattı. Beni otelde bıraktı, yan otele sevişmeye gitti.” Hürriyet’te yayınlanan söyleşi, internette okunma rekorları kırıyor… Özel bir hayatın bu denli pervasızca ortalığa dökülmesine alkış tutanların dün Deniz Baykal‘ın kasetine yönelik ahlak bekçiliği yaptığını hatırlayın. Bir kadının özel hayatı ha kızgın bir koca tarafından dile getirilmiş ha gizli çekilmiş görüntüleri yayınlanmış… İkisi de aynı değil mi? Rezillikten herkes payını alıyor bu ülkede…

İsrail’e haddini bildirecektik ya… Ne oldu? Geldiğimiz yer şurası: ABD’ye rica ediyoruz, “şunun kulağını çek” diye… İsrail’e de 4 şart sunmuşuz. Çocuk korkutmak ile devlet korkutmayı karıştıranların ülkesi burası… Bu arada, insanlığa yardım adı altında, Mavi Marmara gemisiyle tahrik eylemine girişen İHH Başkanı’nın sözlerine ne demeli? Bir İsrail televizyonuna İsrail ile sorun istemediğini söylemiş ve eklemiş, “biz oraya şehit olma amacıyla gitmedik…” yalana bakın. “Gerekirse şehit olacağız ama İsrail askerlerini bu gemiye sokmayacağız” açıklaması gazete sayfalarında hâlâ duruyor. Üstelik bu derneğin topladığı parayı nasıl ve nerelere harcadığını bir bağımsız denetleme şirketine inceletecek bir kamu görevlisi çıkar mı çok merak ediyorum. Türkiye’yi aciz duruma düşüren birinin hâlâ kahramanlar gibi konuşması içinizi acıtmıyor mu? Bari sussa ve ölüme taşıdığı o masum insanlar için yas tutsa…

Yavuz Semerci – 29.06.2010

HaberTürk

Bu lafım, her meseleyi tarihten bir anekdot cımbızlayarak halletmeye çalışan köşe yazarlarımızadır.. Durumun bir benzerini bulur, hikâyeni anlatırsın.. “Atatürk o zaman böyle yapmıştı..” dersin.. Okurun kafasına iyi girsin diye bir de “Yaaaa işte böyleee!” çekersin.. Olur biter..

Bizim köşeciler de arada sırada kitap okur..

Eğer okudukları kitap Atatürk veya Kurtuluş Savaşı üzerine ise onlara fazladan üç beş günlük yazı konusu çıkar..

Ben de o yazıları okur, oturduğum yerden keyiflenirim.. Demokrasinin tartışıldığı her zeminde “Ama..” diye başlayan bir cümle varsa o cümlenin sonu mutlaka Gazi Paşamız’a ait bir anekdotla tamamlanır..

Oradan ahaliye verilecek ders çıkarılır..

Gazi Paşamız zamanında söylediği her yenin başına kakılacağını bilse adım gibi eminim bu kadar çok konuşmazdı..

Lakin ne yapacaksın? Çankaya’da oturuyorsun.. Ahalinin iki gözü sana dikili.. Herkes ağzından çıkacak yeni bir keramet bekliyor..

Mecburen konuşacaksın..

***

Temsil.. O zamanın taksi şoförleri bir dernek yapıp Çankaya’ya Gazi Paşamız’ı ziyarete gitmişler..

Gazi Paşa’nın da onlara bir şey demesi gerekir ki şoför milletinin kulağına küpe olsun..

O devirde oluk oluk gelen turist de yok ki “Türk şoförü turisti kazıklamaz..” gibisinden özlü bir söz çıksın..

Veya “Acele giden ecele gider..” mealinde bir şey söylensin.. Bu da söylenemez.. Çünkü daha önce “Türk’e durmak yaraşmaz, Türk önde, Türk ileri..” lafı marşa girmiş..

Sözü edilen Türk şoförse mecburen yavaşlamayacak, önüne geleni sollayacak..

Gazi Paşamız da mecburen; huzuruna kadar gelip, gözünü kendine diken şoförlerimiz için önüne konulan şeref defterine “Şurası muhakkak ki Türk şoförleri çok derin hislerin sahibidir..” gibisinden bir şeyler yazmış..

Alın size bir adet alamet daha.. Bu laf üzerine “Atatürk ileride arabeskin moda olacağını bilmişti..” diye köşe yazısı yazabilirsiniz..

KÖŞECİ DEYİNCE..

Bizim ahalinin sosyal şuurundaki kaymanın birinci sebebi budur..

O sebep de yazısında Atatürk’ten söz edecek olan köşeci makûlesinin, söz konusu meseleyi kendine lazım olan ucundan tutmasıdır..

Bunu sokaktaki adam bir psikiyatrın önünde yapsa cebine bir deli raporu konur..

“Zengin yapınca beli derler, fakir yapınca deli derler..” hesabı köşecinin böyle fikir sektirmesi delilik alameti sayılmaz..

Tam tersine fikrinin taştığını gösterir..

Şu arada “Kürt açılımı” tartışılıyor ya! Birileri yine Atatürk’ten üç beş mesel bulup “Aha işte..” yazısı yazdı..

Bu mesellerden biri de Gazi Paşamız’ın Dersim Mebusu Diyab Ağa ile otomobil makinasında yan yana çekilmiş fotoğrafıdır..

Durup dururken böyle bir fotoğrafı basarsan onun altına da “Aha işte.. Devr-i Atatürk’te böyle bir sorun yoktu..” hükmü yakışır..

Oysa o fotoğraf çekildiğinde Dersim Koçgiri’de kıyamet kopuyordu..

Sivas Valisi Ebubekir Hazım Teperyan Ankara’ya “Buradaki kumandan Paşa’ya laf geçirin.. Ahaliyi yok yere kırıyor..” telgrafı çekiyordu..

Haydi bakalım, çık işin içinden..

***

Benim sevgili arkadaşım, değerli demokrat Reha Muhtar’ın da eline bir kitap geçmiş.. Hatta iki kitap..

Biri Gazi Paşa’nın uşaklarından Cemal Granada’nın hatıratı, öbürü Gazi Paşamız’ın kütüphanecisi Nuri Ulusu’nun hatıratı..

İkisi de Gazi Paşamız’ın portresine dair dikkat çekici malzemeye sahip olduğundan çok değerlidir.. Ancak bütün bu anılardan anlaşılmaz..

Reha Kardeşim anılardan giderek bahar akşamı Gazi Paşa’nın yalnızlığını anlatıyor.. Sofra dağılmış, herkes gitmiş.. Gazi Paşa tek başına ve hüzünlü..

Çevresinde ne birlikte savaştığı paşalar var, ne inkılâpları başlattığı ideal arkadaşları.. Kadın desen o saatten sonra hiç arama..

FATURASI KİME?

İyi de Reha Abi.. bu yalnızlıkta bizim suçumuz ne ki bize laf sokuyorsun? Biz mi dağıttık yakın çevreyi?

Yakın çevrenin başına ne gelmiş şöyle bir bakalım..

İstiklâl Savaşı’nın bir numaralı askeri gücüne sahip Kazım Karabekir Paşa.. İdamdan döndü.. Gazi ölene kadar gözaltında yaşadı..

En yakın arkadaşlarından ve komutanlarından Ali Fuat Cebesoy Paşa.. İdamdan döndü.. Gazi ölene kadar gözaltında yaşadı..

Refet Bele Paşa.. İdamdan döndü.. Gazi ölene kadar gözaltında yaşadı..

Cafer Tayyar Paşa.. İdamdan döndü.. Gazi ölene kadar gözaltında yaşadı..

Yakın arkadaşı ve başbakanı Fethi Okyar.. İdamla yargılanmamak için yurt dışına kaçtı..

Yakın arkadaşı ve başbakanlarından Rauf Orbay.. Asılma ihtimaline kadar yurt dışına kaçtı..

Kurtuluş Savaşı’nın Rüştü Paşası.. Emekliydi.. Niye asıldığını bile anlamadı..

Anadolu’ya geçerken annesini emanet ettiği ve Şişli’deki evinin anahtarınını verdiği İsmail Canpolat.. Asıldı..

Lozan’da İsmet Paşa’ya teknik bilgi anlamında büyük yardımlar yapan Maliyeci Cavit Bey.. Asıldı..

Cephe ve sofra arkadaşı Albay Ayıcı Arif.. Asıldı.. Sadık adamlarından Sarı Edip Efe.. Asıldı..

Eşi Latife Hanım.. Anadolu Ajansı’nda yayınlanan iki satırlık bir tebliğle kendisini boşanmış halde baba evinde buldu..

Çankaya’nın savaş yıllarındaki gözdesi, annesinin büyüttüğü Fikriye Hanım.. Sırtından girip göğsünden çıkan yirmi iki kalibrelik bir kurşun ile tuhaf biçimde ihtihar etti..

Gazi’nin arkadaşlarını asan İstiklâl Mahkemesi’nin korku veren hakimi Kel Ali (Çetinkaya) yaka paça sofradan atıldı, bir daha köşke dönemedi..

Yazar Halide Edip.. Ölene kadar muhalif yaşadı.. Kocası Adnan Bey asılma ihtimali üzerine kaçtı..

***

Bunu da anlat bana Reha Abi? Asılanlar, sürülenler, kaçanlar olmasa o devrin Çankaya’sı daha şenlikli olur muydu olmaz mıydı?

O sofranın güzelliklerini polislerden, garsonlardan, uşaklardan okuyacak yerde bu ağızlardan da dinler miydik dinlemez miydik?

Selahattin Duman – 15.11.2009

Vatan Gazetesi

Yazının orjinaline bu linkten ulaşabilirsiniz.

SORUN sadece Rana‘yla mı ilgili yoksa burada çok daha genel bir sorundan mı bahsediyoruz bunun ortaya çıkması için yazıyorum bu yazıyı. Basit bir vaka ele alalım ve sonra işin nasıl komplike hale getirildiğini görelim. Diyelim ki karı-koca bir buzdolabı almaya karar verdik.
Benim bu eylemi gerçekleştirmem için ihtiyacım olan tek bilgi, onun nerede en ucuza satıldığından ibaret. O an ve belki de tüm hayatımı yürütmek için bile yetecek türde bilgiler bundan ibaret benim için. Ama olmuyor biraz sonra Rana odaya geliyor. Araştırmalarının sonucunu anlatmaya başlıyor. Ürünü satan şirketi anlatıyor ama bu da yetmiyor şirketin ortaklarının daha önce nerelerde çalıştıklarını, oralardan neden ayrıldıklarını ve nasıl bir araya gelip yeni şirketlerini kurduklarını da öğreniyorum ben gayri ihtiyari. Oysa ben o an ortakların hepsi tek tek öldürülseler bile buzdolaplarına dokunulmadığı takdirde bunu bile hoş karşılayabilecek, hatta bunu çok güzel bir haber olarak bile algılayabilecek durumdayım bunu fark edemiyor Rana. Daha sonra ortaklar hakkında çıkmış olan dedikoduları anlatıyor; aralarında çapkın olan varsa benden adamın sevgilileri hakkında fikir bildirmemi istiyor. Adamın çok zevkli olduğunu düşünsem içimden helal olsun be adama diye düşünsem bile ben yine de gereksiz komplikasyonlara neden olmamak için susuyorum. Eğer insaflı günündeyse bazen o noktada asıl önemli meseleye gelip fiyatı söyleyebiliyor bana. Ama bazı durumlarda da o aşamada Türk ve dünya ekonomisine ve global dünyada buzdolabı piyasasının durumuna da geçebiliyor. Anlayacağınız kadında sadede gelelim nosyonu sıfır. Ben bunun sadece Rana‘ya özgü değil evrensel bir sorun olduğunu düşünüyorum.

Hasan Cemal sonunda azdı

NORMAL erkeklerin cinsel azgınlık dönemlerini yaklaşık 30 yıl gecikmeyle takip eden Hasan neredeyse yazı yazma hızıyla eşdeğer olan bir dönüşüm süreci sonunda nihayet azmaya başladığının işaretini ilk kez dün verdi. Yazısının başlığına “Şakira’nın fıkır fıkır kalçaları, hop hop memeleri” diye bir cümle koyan Hasan azmayı bırakın cinsel arzudan çıldırmaya bile başlamış olabilir. Bakar mısınız o cümledeki şehvete, bu tabii genellikle çok sıkıcı yazı yazan Hasan‘ın yazıya canlılık katma teşebbüsünden de ibaret olabilir. İnsan alışık olmadığı şıklıkta yazı stili denerken bazı hatalar da olabiliyor tabii ki.
İddia ediyorum ki Milliyet’in zaten düşük olan okuyucu sayısı dün yarı yarıya azalmıştır. Gazetenin okuyucusu, tüketmeyi ve cinselliği dahası belki de yaşamayı 20 küsur yıl önce bırakanlardan oluştuğundan, Hasan Cemal‘deki dünkü testosteron patlaması onların yarısının kalp krizinden ölmesine neden olmuştur. Hasan bir sürpriz yazı daha yazarsa biz de Türkiye de, adına Milliyet okuru denilen oksimorondan nihayet kurtulacaktır.

Serdar Turgut – 29.06.2010
HaberTürk

Beni seçen bu halkı gerçekten anlamıyorum:
Yok kişiliksizmişim, yok liderime köle gibi itaat ediyormuşum, yok benim kendi fikrim yok muymuş gibi bir takım eleştirilerle beni rahatsız ediyorlar.
Bir de bu eleştirilerine bazı (sapık) ideolojik kılıflar uyduruyorlar:
Neymiş, “Parti içi demokrasi önemliymiş”, “Parti içi demokrasi olmayınca, liderin yanlış yapması önlenemezmiş”, “demokrasi parti içinden başlarmış” falan filan.
Bunlar “demokratlık” maskesiyle “koministlik” yapan hainler.
Yahu kardeşim, siz hiç Türkiye’de “lidersiz” insan gördünüz mü?
Bu ülke “Allah sevgisini” bile tekeline alıp, “Şeyhiniz yol göstermezse cennete gidemezseniz” diyen din tüccarlarının destekledikleri tarikatlar aracılığı ile yönetilmiyor mu?
Yani toplumda liderlik geçerli, dinde bile lidersiz ibadet olmuyor, ama siyasete gelince, “liderine kölelik edersen kişiliksizsin”!
Yahu bu ülkenin tarihi altı yüz yılık bir kölelik kültürü üzerine dayalı değil mi?
Altı yüz yıl boyunca insanlar “Padişahım çok yaşa” diye yatıp kalkmadılar mı?
Ülkenin sadrazamlarını yani o zamanki başbakanlarını bile Padişah, sorgusuz sualsiz idam ettirmedi mi?
Günümüzdeki bütün partilerin bütün liderleri birer tarikat şeyhi gibi “kerametleri kendilerinden menkul” biçimde davranmıyorlar mı?
Gerçekten demokrat olan Erdal İnönü gibi aykırı bir lider de politikayı bırakmak zorunda kalmadı mı?

Bence “lider liderliğini bilmeli, vurdu mu ses getirmelidir”.
Biliyorsunuz “Bizim millet yüz verince astarını ister”.
Ne demiş büyüklerimiz “Yüz verdik deliye, geldi sıçtı halıya”.
Neydi öbür söz, “Hıyara ağalık vermişler, tutmuş babasını asmış”. Yani iyi etmiş.
Anlamayan geri zekalılar için açıklayayım:
“Lider olunca babanı bile dinlemeyeceksin, gerekiyorsa onu bile asacaksın” demek istiyor büyüklerimiz.
Ayrıca siz hiç “koltuk” nedir, ne işe yarar bilir misiniz?
Sizin için “koltuk” o muhterem poponuzu yerleştireceğiniz bir tür oturaktır değil mi?
Siz haysiyetten, şereften, “onurdan ve gururdan” ne anlarsınız?
Sizin için hiç “Bu millet seninle gurur duyuyor” diye tezahürat yapıldı mı?
Salaklar sanırlar ki bu tezahürat kendilerine yapılıyor:
Oysa, onur da gurur da, haysiyet de şeref de, yapılan tezahürat da, doğrudan “koltuğadır”.
İnsanın onuru ve gururu, haysiyeti ve şerefi olmaz, olamaz, ancak koltuğun onuru ve gururu, haysiyeti ve şerefi olur.
Onun için de halkın tezahüratı insana değil, koltuğadır.
Bunu anlamayan alıklar politikacı filan olamaz.
Bana inanmıyorsanız, “koltuktan düşen” politikacılara bakın:
Dün ona tezahürat yapanlar bugün sokakta karşılaşınca tanımazlıktan gelmiyorlar mı?
Peki ben bu “onurlu ve gururlu, şerefli ve haysiyetli” koltuğumu nasıl elde ettim?
Liderim sayesinde değil mi geri zekalılar!
Ne diye beni liderine yağcılık yapmakla, kişiliksiz olmakla, köle gibi davranmakla suçluyorsunuz o zaman?
Bana ne “parti içi ya da parti dışı demokrasiden”.
Ben “koltuğumda gözü olan” komünistlerin bozguncu laflarına değil, koltuğuma bakarım, koltuğuma…
Onurlu, gururlu, şerefli, haysiyetli, yüreğimi ısıtan, cebimi dolduran koltuğuma.
Popom koltukta, gözüm liderimde…
“Var mı ulan bana yan bakan!”

Emre Kongar – Chivi

Not.: Bu yazı Chivi.com’dan alınmıştır.