Öğrencilere yapılan muameleye Taraf yazarı Demiray Oral da tanık olmuş..
Yazısında, ‘ben böyle vahşet görmedim arkadaş!’ demiş..
Gördüklerini şöyle anlatmış:
“ Polis önce öğrencilerin üzerine kimyasal gazı boca ediyor, sonra da yere düşmüş kıvranan, kaçma şansı olmayan gençleri eşek sudan gelinceye kadar dövüyordu… Ki eşek o gün kesinlikle sudan gelmiyordu.”
Hadise bu boyuttaysa, özgürlüklerin alanı genişletildi diye kalem oynatanlar, televizyonlara çıkıp nutuk atanlar nerede!..
Niye çıtları çıkmıyor..
Kendilerini iktidarın bir uzantısı olarak gören yazarların halini biliyoruz.. Onların sesi soluğu çıkmaz..
Eşek sudan gelinceye kadar muamelesini mazur görürler.. Aslında görmezden gelirler..
Özgürlükler türküsü çalmaya kısa bir süre ara verirler..

Pek dizi izlemem; bir hafta devamını bekleyemem çünkü. Beş altı hafta önce, oyuncu arkadaşım Berke Üzrek ısrar etti Behzat Ç’yi izlemem için, kendisi de dahil olmuş diziye ilk dört bölümün ardından… Önce onun oynadığı ilk bölümü izledim, ardından kaçırdığım bölümleri izledim internetten… Sonra her hafta yeni bölümü…

GERÇEK POLİSLER, GERÇEK OLAYLAR

Bahzat Ç ve cinayet büro ekibi; Harun, Hayalet, Akbaba, Eda, Selim ve Cevdet… Hepsi gerçek!

Alışageldiğimiz polis dizilerindeki polislerden farklılar; onlar gibi edebi konuşmuyorlar, “lanlı lunlu” hitap ediyorlar birbirlerine ve başkalarına; onlar gibi lüks evlerde yaşamıyorlar, gecekondularda oturuyorlar; onlar gibi lüks arabalara, ciplere sahip değiller, devletin verdiği araba dışında, şahsi araçları yok; onlar gibi lüks restaurantlarda yemiyorlar yemeklerini, küçük tüpte, menemen yapıyorlar; onlar gibi lüks gece kulüplerine takılmıyorlar; Neşet Ertaş çalan bir birahaneye gidebiliyorlar en fazla; onlar gibi pahalı giyinmiyorlar, bakımlı değiller, pejmürde, dağınık…

Sol ittifak’ı yazacaktım. Ama baktım ki yokmuş öyle bir arayış.

Gerçi olmayan şeyler üzerinde yorum yapmaya bayılırız.

Ancak burada kendilerini sol zannedenler öne çıkıyor. Tornistan’ın sebebi de zaten bu.

***

Keşke yapsalar.

Adına da sol ittifak değil, sadece ittifak deseler.

İttifak iyidir.

Her şeyden önce barajı aşağı çeker. Müttefiklerin ne kadar oy aldıkları da anlaşılmaz.

Anlaşılsa bile ispatı yoktur…

Her parti kendine yontar.

Memleketimizin değişmeyen konularından biri de Turgut Özal’ın ölümüdür..
Eceliyle öldü mü, öldürüldü mü?
Yani vakti geldi de mi gitti
Yoksa zehir marifetiyle,  eceliyle ölmüş süsü verilerek öldürüldü mü?
Hangisi..
Bin tane tevatür var.. Ama işin aslını astarını ortaya çıkarmaya yönelik tek hamle yok..
Sanki konuşulsun, tartışılsın ama sonuç alınmasın isteniyor..
Her daim gündemde olsun..
Veya gündem boşluklarını doldursun..
Memleket tartışma sıkıntısı yaşamasın!..

Başlığı özellikle böyle yazdım. Elbette İstanbul’un bir Trafik Müdürü var, üstelik son derece yetkin bir polis.
Ama, biliyorum ki, trafikle ilgili yazılar eğer işin başındakileri hedef almazsanız boşa gidiyor.
Çünkü başta o müdür olmak üzere ilgililer yazıyı ya hiç okumuyor ya da okuyup bir kenara atıyor. Hatta büyük ihtimalle “çok bilmiş” diye de öfkeleniyorlar.
İstanbul trafiği artık “cinnet” halde.

Esnafın ufağına diyecek lafım yok ama sıfatının önünde “süper” tarifi olanların şerrinden ahaliyi Allah korusun.. Ya bunlarda vicdan kalmamış.. Veya Türkiye’yi çökertmek için “süper marketçi” kılığına girip durmadan etiketleri değiştiren uzaylı bir çete var..

Sinirim tepemde.. Marketten geliyorum.. Kara vicdanlılar, demlik poşet çayın doksan altılık kutusu için on bir buçuk lira fiyat çakmışlar..

Önceki yıl üç lira küsur kuruştu aynı paket..

Geçen yılın baharında tuttular, beş buçuk lira yaptılar..

Neredeyse yüzde altmış zam.. Bu yıl yaz başında aynı paketin etiketine bir göz atayım dedim.. Yedi küsur lira olmuş.. Eh yani!

O günden beri kafamda “Terlemeden mal kazanan zalimler..

Can verirken soluması zor imiş..” mealinde bir “çay yazısı” vardı..

Elimiz ona değdi, buna değdi, avarelikten bir türlü yazamadık..

Sen misin yazmayan? Bugün markette bir elim çaya gitti..

Bir gözüm etiketine.. Bir baktım benim dadandığım markanın paketi olmuş size on bir lira elli kuruş..

Elin adamı teknolojiyi geliştirir, insanlığın hizmetine sunar.. Bizim adamımız da o teknolojinin ek yerini arar ki hizmet alanları cezalandırsın.. O da yaratıcılık bu da yaratıcılık lakin fikirler ayrı.. Zaten fikirler hep bir olsa kurtla kuzu kardeş olurdu..

Durup dururken bir telefon geliyor.. Öte yakadaki ses Emniyet’ten aradığını iddia edip konuya giriyor:

“Sizin telefonunuzdan bazı şahıslara küfürlü hakaret mesajları atıldığını tespit ettik..”

Hoppala Hasan Dayı! Münasebetsiz yerim seyirdi..

İnsan böyle bir sürpriz suçlama karşısında haliyle cep telefonundan beter titreşime girer.. Hele karşınızdaki polisim, diyorsa..

İtiraz ediyorsunuz, karşıdaki ses bereket versin yatıştırıcı:

“Sizi suçlamıyoruz, cep numaranız taşıyıcı olarak kullanılmış.. Asıl kullanıcıyı arıyoruz.. Lütfen hatta kalın..”

Başlıyorsunuz beklemeye..

Telefon açık kaldığı sürece sizin aletten bilinmeyen kişinin aletine kontör yükleniyor..

Bu memleketin sağına soluna güven olmaz.. Hele ki hükümet adamlarının ipiyle kuyuya inilmez.. Sen “Ruhumu sattım.. Parasıyla da üç daire aldım.. Birinde oturuyor, ikisini kiraya veriyorum..” diye şişinirken bir bakmışsın ki Osmanlı’nın tavşan avlayan arabası tepende..

“Ruhumu kaça sattığımı yarın açıklıyorum..” anonsundan sonra Bay Ertuğrul Özkök’ün yazdığı yazı benim gibi beklentileri olan bir köşe yazarı için hayal kırıklığıdır..

Satış olacak ki rayic belirlensin..

Elimizin altında hazır ruhu işlem görmüş bir büyüğümüz var.. Fiyatı bir öğrensek biz de kendimize göre bir rayiç belirleyeceğiz..

“O beşe gitmişse ben yediye giderim arkadaş.. Benim halı sahada gol krallığım var..”

“Ben de en az altı ederim.. Benim dötüm daha büyük.. Salon salomanje..”

“Tövbe sekizden aşağı olmaz.. Ben tok satıcıyım..”

1973’ün yine bir ekim ayıydı. Ben ilkokul 5’e gidiyordum. CHP’nin yeni genel başkanı, değişim rüzgârı estiriyordu.
Türkiye Avrupa Birliği’ne (o zamanki adıyla Ortak Pazar’a) girmeye çalışıyordu.
Ecevit, kontrgerillanın açığa çıkarılmasını istiyordu.
MİT’in Ecevit’in telefonlarını dinlediği iddia ediliyordu.
Türkiye seçime gidiyordu.
Ve Erbakan “İktidar olacağız” diyordu.
“İktidara gelirse herkes başını örtecekmiş. Erkeklere 4 kadına kadar izin verilecekmiş” deniliyordu.
Hoca bunlara gülüyordu.

Ahmet Altan

Lider olmak kolay değil.

Lider olmak için herkesten hızlı koşman gerekiyor.

Özellikle Türkiye gibi çok hızlı değişen, değişime aç bir ülkede “yavaşlamaya” başladın mı arkandakiler gelip seni geçiyor.

Başbakan Erdoğan, ne zaman büyük bir siyasi başarı kazansa, arkasından hemen “değişimi” kendi denetimine almaya çalışarak yavaşlıyor.

Sanıyor ki “değişim” onun kafasındaki siyasi hesaplara göre bir ritimle ilerleyecek.

Öyle olmuyor elbette.