Bugün : 04/09/10
 | ||
|
| ||
Videoda kötü, kaba saba Alman pornoları izlerdim, ama bilhassa şu VCD olayı çıktı çıkalı ne Jenna Jameson’lar, ne Asia Carrera’lar, ne Clauida Chase’ler kaldı görmediğim. Biz yirmi yıl öncesinin Gloria Guida’sını ilahe sanırken, adamlar sektöre ne güzel yıldızlar kazandırmışlar, şaştım kaldım. İyiydi hoştu, nice yalnız gecelerimiz renklendi sayelerinde, ama ne yalan söylemeli, yine de ‘o’ sinemaların, o sinemalarda oynatılan birbirinden berbat ‘o’ filmlerin hastasıyım. Birbirinden berbat Türk filmlerinin, bıktırıcı İtalyan seks komedilerinin, Latinlerin iç karartan, turistik ‘sahil’ orjilerinin, Almanların ‘Alice ‘über’ Wunderland’ veya ‘Drei Dirndle in Paris’ türünden pornografik gerçeküstücü denemelerinin, Fransızların yalılarda, saraylarda geçen aile içi seks entrikalarının tadı damağımda hâlâ.
İnsanın, hele bir erkeğin hayatında kendisini mutlu hissettiği anlar çok nadir. Ben, yeniyetmelikten yeni yeni çıkarken, seks filmi oynatan sinemalarda kendimi öyle mutlu hissettim, bugün de hissederim. Kendine özgü bir büyüsü vardır o sinemaların. Kıyıda, kirli, sidik kokulu; koltukları, teybi, film makinesi, pisuarları, perdeleri, ışıkları mütemadiyen arızalı… Ben şu yaşıma geldim, içlerinde biraz olsun temiz, bakımlı birine rastlamadım. İşte zaten buydu mesele, gizli saklılığın, özene gerek bırakmayan tabiiliği; seni tek bir taleple tanımlayıp, tozun toprağın ortasına salıveren samimiyet. Otuzbire gelmiş bir adamın, boyalı bir salon, sağlam bir perde ne işine yarardı ki?
Doğrusu o sinemalarda çalışan adamlar arasında da, adama benzeyen bir adam hatırlamıyorum. Gişede, camda iki kademeli ücret yazmasına rağmen, ‘bir öğrenci’ dediğinde, ‘okuluna git o zaman’ diyen adamın tezgâh altındaki kanyağından azar azar çektiğinden emin olunabilir. Kapıda biletle birlikte, ışıklar yansın yanmasın, yer gösterme ücretini de peşinen alan adamın bakışlarından, tüysüz oğlanların uzak durması gereken biri olduğu kolayca anlaşılabilir. Koltukların arasında muhtemel bir vukuatın yanı sıra, az sonra anlatacağım başka şeyleri önlemek için dolaşan adamın, hapisten yeni çıktığını, belinde her daim sustalı taşıdığını da zaten biri gelip size anlatır. ‘Pis işlere’ uygun, ziyadesiyle korkutucu adamlardı bunlar. Sinema sahibi tarafından, abartı değil, ne zorluklarla bulunup oraya konmuşlardır kim bilir. Çünkü sinemaya hapçısı, delisi, ‘ibnesi’ gelir ve bunlarla baş edecek, aynı kıvamdan adamlar gerekir.
Bu sinemaların müşteri skalasını çıkarmak boşa çaba, çünkü bu ülkede ne tür adam varsa, seyrek veya sık uğrar oraya. Seks sinemalarına, bond çantalı, takım elbiseli ‘iş güç adamlarından’ tutun da, dul kalmış yaşlı babanıza kadar herkesin en az bir kez yolu düşmüştür. Paralı şişkolar, perişan, kavruk sıskalar, temiz giyimli hanım evlatları, kolunun altında gazeteleriyle ürkek solcular, yani evlere şenlik bir abazanlar geçidi…
Filmler ise güzeldir gerçekten. Her filmin ne gibi vaatler ve sürprizler sunacağını çoğu zaman kestiremezsiniz. Bir bakmışsınız, siz bir sürü yeşil askerle filmi beklerken, ekranda Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği başlamış. Film başka türden deyip çıkacak haliniz olmadığına göre, davranırsınız, hayatınızda ilk ve son kez Juliet Binochet ile halledersiniz. Ya da, kim bilir hangi yönetmenin, Maupassant’ın bir hikâyesinden ilk heyecanla uyarladığı 45 dakikalık filmi ağzınız açık izlersiniz. Ama kuralı bozmayıp, filmin ilk uygun sahnesinde işi bitirirsiniz.
Sinemaya girmenin de, içeride ‘durmanın’ da belli düsturları vardır. Eller cepte, omuzlar kalkık, kimse görmeden dalıverirsin içeriye. Parayı ödeyip bileti verdikten sonra ilk iş bir sigara yakıp, ortalığı ‘ben iyi bilirim buraları’ edasıyla kolaçan edersin. İçerde gönül rahatlığıyla bağırabilenler, sinema çalışanlarıdır sadece. Kimse kimseyle, hatta birlikte gelmiş olanlar bile birbiriyle konuşmaz. Konuşulduğunda da, durgun bir fısıltının ötesine geçmez. Durmaksızın iç çekmeler, pervasızca, ağır ağır atılan voltalar, gong çaldığında sigaradan son bir nefes çekip, tek göz kapalı, eze eze söndürmeler, salona doğru, acele etmeden, ‘tutuşmuş’ görüntüsü vermeden yavaşça yürümeler… Ah işte bütün bunlar, seks filmi müptelasının ‘cismi resmi’dir.
Burada, salonda dolaşan tipin kerametini anlatmalı. Seks sinemalarında en hassasiyet taşıyan konu, otuzbir meselesidir. Bu yaklaşım, sinema yönetimlerince farklı şekillerde ele alınabilirse de, genel yaklaşım otuzbiri mümkün mertebe zorlaştırmak yönündedir. İşte o adam bu işe yarar. Sırası fazla gıcırdayanın üzerine el fenerini apansız tutuverir mesela, makiniste bir hareket çekmesiyle filmin en kral yerinde salon ışıkları art arda yakılıp söndürülür. Ya da en kötüsü bu arkadaş, aklına her estiğinde ‘hop hop beyler’ veya ‘sakin kalalım beyler’ gibisinden orta yere bağırır. En ‘adice’ hareket ise, salonun bir yarısının boş bırakılıp, gelenlerin diğer tarafa, birbirlerine olabildiğince yakın oturtulmasıdır. Her şeye katlanılır, ama dirseğinin değdiği dirseğin ritmik hareketine katlanılmaz.
Sadık izleyiciler, yıllar içinde bazı değişimleri, küçük ayrıntıları da yakalayabilir filmlerde. Sözgelimi, Zerrin Doğan’ın zamanla nasıl şişmanladığını, Müge Özer’in bir inip bir çıkan sivilcelerini, Sylvia Kristel’in göğüslerinin yaşı ilerledikçe nasıl sarktığına tanık olabilirsiniz.
Bu sinemalarda dostluklar da kurulur. Sadık izleyiciler, zamanla birbirine aşina olur, önce ufak selamlaşmalar, ardından muhabbetler başlar. Bu muhabbetlerin, sinemada koltuk yakınlığı asla kurulmasa bile, dışarıda meyhane arkadaşlığına dönüştüğü olur. Seks sinemalarının, akıllara ziyan efsaneleri de genellikle böyle masalarda yazılır. Aşırı otuzbirden, vücudu büklüm büklüm kabarıp ölen makinistin hikâyesi en bilinenlerindendir. Onu bulduklarında penisi hâlâ diktir ve hâlâ boşalmaktadır. Yanımda bahsi geçerken, yaşlı bir seks sineması adamının, “Canı oradan akıp gidiyor işte” dediğini bilirim. Sonra Cinema Paradiso’nun rahibi misali, gelen her yeni filmi seanstan önce izleyip sansür talimatları yağdıran, ardında da buruşuk bir selpak bırakıp giden komiser hikâyesi var. Ben doğruluğuna inanırım.
İstanbul’da 50 bilet parçası toplayanı keraneye götüren bir sinemanın var olduğu söylentilerinden, “Abi Avrupa’dan bir heyet gelmiş, on tane porno oyuncusu alacaklarmış, başvurular da şu şu sinemalara yapılacakmış” gibisinden asparagaslara dek daha ne acayip mevzular dolanır ortada…
Velhasıl ne o sinemaları, ne de o filmleri unuturum. Arada bir de üşenmem kalkıp Dilbazlar’a, (yanmadan önce) Elhamra’ya gider, huzur bulurum. Diyeceğim o ki, kapıma kamyon kamyon Vivid de dökseler, benim kahramanım Zerrin Egeliler olarak kalacaktır. Çünkü bu cesur, cefakar kadın, 1979′da tam 39 film çevirmiş, bana mısın dememiştir.
Seks sinemaları kısa rehberi; eskiler, yeniler:
Dilbazlar… İstanbul, Beyoğlu.
Aksaray… İstanbul, Aksaray.
Elhamra… İstanbul, Beyoğlu.
Maltepe… Ankara, Maltepe.
Gölbaşı… Ankara, Gölbaşı.
Saray… İzmir, İkiçeşmelik.
Büyük… İzmir, Tepecik.
Çınar… İzmir, Bornova. (yeni adı Oscar)
Lale… İzmir, Hatay.
Belediye… İzmir, Seferihisar.
Sun… Adana, merkez.
Küçükyazıcı… Bursa, merkez.
Yeni… Aydın, merkez.
Taşdöner… Aydın, merkez.
Doğan… Eskişehir, merkez.
Asri… Eskişehir, merkez.
Gündüz… Hatay, Antakya.
Çiçek… Kayseri, merkez.
Meram… Osmaniye, merkez.
Arı… Osmaniye, merkez.
Altın… Manisa, Salihli.
Joker… Manisa, Akhisar.
Oğuz… İzmit, merkez.
Murat… İzmit, merkez.
Saray… İzmit, Gölcük.
Nokta… Balıkesir, Gönen.
Altıntaş… Isparta, merkez.
Murat Uyurkulak – Bir zamanlar chivi’de yayınlanmış yazısıdır.
Bir baş soğan, biraz peynir
Kahvaltı buna denir
Ahmet Abi Kahvaltı
Bu hafta biraz dengeli beslenmeden bahsetmek istiyorum. Şimdi hemen, niye abi diye soranlarınız olur. Olucak, gençlik demek merak demek, densizlik demek. Densizliğin de güzel olduğu zamanlar olur. Yerine göre densizlik yapmak faydalıdır. Tarihe baktığımız zaman, birçok önemli icat densizlik yüzünden olmuştur. Fakat birçok muharebe de aynı densizlik olayları yüzünden olmuştur. Truva savaşı durduk yere cereyan etmemiştir. Truvalı Helen’i bilirsiniz. Çok densiz kadındı…
Neyse, biz konumuza dönelim. Kahvaltı insan ilişkilerinin temel taşlarından biridir. Kahvaltısız evden çıkan bir adamın beyni, afedersiniz osuruk gazıyla çalışan bir motora benzer. Sabahları beraber kahvaltı yapmayan sevgililerin ilişkileri hızla felakete doğru gitmektedir. Zeytin, peynir, tavşan kanı çay ve taze-çıtır ekmekle beslenmeyen bir aşk ilişkisinin ağzı gün boyu kokar, tiksindirir insanı.
Bir kere bu konuda hemfikir olmamız gerek. Yazının bundan sonraki kısmına beraber devam etmemiz için, kahvaltının aksatılmaması konusunda hemfikir olmamız icap eder. Şimdi lütfen aynı fikirde olmayan arkadaşlarımız bu yazıyı okumayı bırakıp diğer bölümlere doğru yol alsınlar. Yazının bundan sonrasını katırlarla devam edicez.
Şimdi zeytin dedik, peynir dedik, çay dedik, yumurta dedik. Ama bişii demedik… Ne demedik? Soğan demedik. Çünkü soğan önemli bir unsurdur kahvaltıda. Her sabah bir baş soğan yemeyen insan o günü vitaminsiz geçirir. Mineralleri göz ardı etmiş olur. Enerjiyi, kristali göz ardı eder. Yanlış üstüne yanlış yapar. Peki ama niye? Bir insan nasıl böyle bir yanlış yapar? Biraz da bundan bahsedelim. Efendim? Ha tamam…
Şimdi bu noktada tekrar kadın-erkek ilişkilerine dönmüş oluyoruz. Bir insan niçin soğanı ihmal eder? Soğanın ihmal sebeplerinin başında “manita yalakalığı” gelir. Nedir manita yalakalığı? “Aman baba benim köfteye soğan koyma, manitayla buluşucam” şeklindeki düşünce tarzı, “manita yalakalığı”na güzel bir örnektir.
Fırsat bulursam önümüzdeki haftalarda mangal ve ocakbaşı kültürü üzerine sohbet etmek istiyorum. Teşekkür ederim.
Ahmet Abi
Not: Bir zamanlar www.chivi.com’da yayınlanan Ahmet Abi serisinden.
‘Bir serüvendi yaşamak bir zamanlar. Şimdi ise sıradan bir matematik problemi.’
Metin Kaçan / Harman Kaplan
Biçimsiz Etik Traşları
Sene iki bin bir. Ofis uzayına kırk bin birinci girişim. Milyon kere de girsem, hep aynı kokuyor bu ofis ortamları. Eskiden insan kokusu kırtasiye kokusu, kağıt kokusuna karışırdı. Şimdi daha plastik, yazıcı toneri kokuyor. Bürositler olsun, halıfileks olsun, kıç kıça yapıştırılmış masalar, monitörler, nerden çıkıp nereye girdiği unutulmuş kordonlar, kablolar olsun, güzel olaylar bunlar. Öldüren eyır kondiyşınlar, bas bas bağırarak telefonda tartışan kazmator iş arkadaşları, dikkat dağıtan manitalar, hepsi derin olaylar. Her bir ayrıntının üstüne sekiz cilt ansiklopedi yazılır yani. Hastasıyım ofis ortamlarının.
Fakat monitör denen cihaza ayrı bir hastalığım var. Şimdi, kompütür demek istemiyorum. Aslında olay kompütür de, sonra teknoloji düşmanı diyolar. O yüzden kompütür demek istemiyorum. Sonra yine yaparız eleştirimizi.
İnsan evladının bu monitörlere olan düşkünlüğü, televizyona hatta ondan evvel pencereye kadar dayanıyor. Çerçeve içinde olan şeylere -ne olduğu önemli değil- ayrı bir düşkünlüğümüz var. Yeter ki çerçeve içinde olsun, seyrederiz biz yani. Bu cihazlar bizim trenlerimizdir. Bazen insan gibi kullanırız. Fonksiyonel takılırız. Bazen de öküzleşip, dalar gideriz karşısında. Artık, reklam mı oynuyor, haberler mi var, kompütür ekranı mı dalıp gittiğimiz, desktop’a mı bakıyoruz saatlerce? Hiç… Ekran olsun, çamurdan olsun. Adam senle geyik yapıp, şakalaşırken bile monitörüne bakıyor. O raddede yani.
Üç beş arkadaşın bir bilgisayar monitörünün yanında muhabbet ederken, aradaki sessizliklerde monitörü seyrettiklerine şahit oldum defalarca. Etrafa değil, masaya, sandalyeye, yandaki kıza değil, her seferinde monitöre dalıp gidiyolardı. Her boşlukta.
İşte diyorum ki, bu monitörler aslında muhabbetlerimizde oluşan boşlukları doldurmaya başladılar. Fakat ne hikmetse kardeşim, her gün daha fazla dalıyoruz bu ekrana, monitöre. Kara batak hesabı. Her dalıp çıktığında da etrafa bakıyosun ve boşluğun büyüdüğünü görüyosun. Diğer kara bataklar nerde? Aşşağıda. Hop ben de dalayım, bu sefer daha çok tutayım nefesimi.
Teknik sorunlar, ayrılıklar, pişmanlıklar
Neyse biz de derin mevzulara daldık. Ofis uzayına kırk birinci girişim demiştim. Geçtim oturdum masama. Masa benim. Ama masada bin türlü eşşek, böcek. Kırk renkten kukla, biblo, antin kuntin var. Niye? Ahmet abiniz şöyle böyle olduğundan mı? Hayır.
Efendim benim gizli bir hayranım var. Nasıl yapıyorsa ben yokken geliyor, masama bin türlü hayvanat, ecinni kuklası bırakıyor. Yanında da bir not; ‘Hastanım Ahmet. Doktor raporum var. Ekonomik kriz bizi ayırana kadar…’. Geçen gün iki metrelik, peluş bi Hasan Mezarcı kuklası bırakmış. Sarı peluştan sakalları ve altın bir pelerini var. Midesine yumruk atınca latince şahadet getiriyor. Şirin bişey. İşyerinde bıyık çizmeye çalışıyolar diye eve taşıdım. Küçük helada duruyor afedersiniz. Bazı geceler kabus görünce, kalkıp midesine bi yumruk atıyorum.
Geldim ofise, açtım makinayı. Daha açar açmaz kitlendi. Geçici olaraktan çalışmayan bilgisayara “Kitlendi” diyolar. Kapı gibi yani. Şindi kapı kitlenince naaparsın? Ya kilidin olduğu bölgeye tekme atarsın, ya da çilingir çağırmak gerekir. Ben başka insanları rahatsız etmeden önce sorunu kendim çözmeye çalırışırım. Bilmiyorum ne kadar şey size göre…
O yüzden tekme metodunu, yani kontrol+alt+delete şeysiniı denedim. Ama bir denedim, iki denedim, zorladım olmadı. Ben de mecburen çilingiri çağırmak durumunda kaldım.
- Alo… Aloğ teknik servis mi?
- Kim bilmek istiyor?
- Ef-bii-ay’dan ajan Sitivırt. Kim istiyicek kardeşim, ben Ahmet, personelden. Teknik servis mi orası?
- Teknik servisten kimi aramıştınız?
- Bilemiyorum. Kimler var orda? Orhan veya Serkan ya da Boran olabilir.
- Burda o isimlerde kimse yok. Yanlış aradınız heralde iyi günner.
- Alo! Bi dakka kardeşim! Hişşş! Nooluyo yaa? İsmi önemli değil, teknik bi eleman yok mu orda?
- Teknik bir probleminiz mi var?
- ‘Hayır, ben arkadaş arıyodum sadece, teknik erkeklere bayılırım da’ diyicem o da Yılmaz Erdoğan skeci gibi olucak. Hangi tarz espri yapıcağımız da şaşırdık. Bi espri yapıyoruz, ‘Aaa, Cem Yılmaz esprisi’ diyolar, başka bi şey söylüyoruz, ‘Vay Yılmaz Erdoğan ha?’ diyolar. O zaman biz komiklik yapmayalım.
- Alo? Beyefendi araya başka bi telefon girdi, kapatıp tekrar arayın isterseniz.
- Yok yok. Başka sorunlarım da var da. Tek sorunum teknik elemanlar değil yani.
- Buyrun yardımcı oliim.
- Allah allah. Eee.. Tabi, benim bilgisayar kitlendi de, açamıyorum.
- Açıp kapadınız mı?
- Ha yok ben kapayıp açtım. Önce açmak mı gerekiyo? Ama zaten açıktı. Açıkken bi daa nası açıcaz ki?
- Tamam beyfendi. Ben birazdan gelip bakıyorum.
Üç saat geçti. Teknik servis, çok teknik bir biçimde ekti bizi galiba. Üç saattir monitöre bakıyorum. Üç saattir ekrandaki “Error Evgin’e” bakıyorum. Ama aslında ekranda başka şeyler seyrediyorum üç saattir. Gelmişimi geçmişimi seyrediyorum, hayatımın muhasebesini yapıyorum. Sevdiğim kadınları, bizim rahmetli pederi, hayatta bana kelek atanları oynatıyorum kitli ekranda. Bu süre zarfında, monitöre bakıyo olmam beni ofisteki diğer sıkılanlardan koruyor. Meşgulmüşüm de, iş hakkında bişi düşünüyo muşum hissi uyandırıyor. Duvara baksam, veya tavana gözümü diksem, eşşeğin biri dürtükleyerek “Nooldu lan ne düşünüyon kara kara” diye rahatsız edicek.
Saate baktım, 6′ya kırk dakka kalmış. O kırk dakkada çalışıyo gibi yapabilirim. Teknik servisi arayıp, beni eken teknik arkadaşı “Kardeşim üç saattir bekliyorum. Bi sürü işim var, senin yüzünden çok önemli işlerim aksadı. Bilmem kim bey duyarsa senin için hoş olmaz” deyip karizma sağlamlaştırabilirim.
Fakat her zaman olduğu gibi samimi olma yolunu seçiyor ve kompütürün fişini çekerek, kendime bir çay dolduruyorum. Açıyorum gazetenin çengel bulmaca sayfasını takılıyorum. Gelip geçen lavuklar hemen saldırıyolar akbaba gibi; “Oooh biz burda eşşek gibi çalışalım, beyfendi bulmaca çözsün”. Ba ba bak! Patron duysun diye de “Bulmaca çözsün” kısmını yüksek sesle şeyediyor.
Yemişim patronunu. Çaydan bi yudum daha. Oeehhh. Soldan sağa, dokuz harfli. Resimde görülen ünlümüz. Ha-kan U-ral.
Ahmet Abi
Not.: Bir zamanlar www.chivi.com’da yayınlanan Ahmet Abi serisinden.
Ahmet Abi, “Öz Romans Sanatı”nın kendinden sonra da sürebilmesi amacıyla kendine bir çömez edindi. Ahmet Abi ve Emrecan’ın insanlık dışı diyalogları bundan böyle bu civarda.
Bir dost gibi davran bana, herkes bizi öyle bilsin.
- Bak Emrecan kadınlara çok yanlış yaklaşımlar içindesin.
- Evet abi.
- Olmuyor yani. Mesela dün senle çay bahçesinde oturuyoruz, hoşlandığın kızın yerini taş atarak göstermek piskopatça bi davranış…
- Haklısın abi, hatalıyım. Ama bi türlü görmedin kızı, ben de “Aha şurda işte yaa” diye sinirleniverdim birden.
- Kadınlar karşısında her şeyden önce soğukkanlı davranman gerekir Emrecan. Ayrıca ben miyopum. Neyse, bak Emrecan, sana bazı cd’le getirdim. Birtakım aşk temalı parçalar. Kelebekler Vadisi’nde geçirdiğimiz bir haftalık tatil esnasında, Ragga Oktay’ın “Çukulata Kız” isimli şarkısından başka aşk şarkısı bilmediğini farkettim.
- Haksızlık ediyosun, ama abi. İzel, Çelik, Ercan’dan “Hastasın Sen” adlı parçayı ezbere biliyorum. Söyliyim istersen… Gözlerim dolu dolu oluyor, sen burdan çekip giderkeeen… Ehe heh.
- Bak Emrecan… Bak Emrecan, sen zeki bir çocuksun, ama bazen senle anlaşamıyoruz. Bazen bir otbaz edasıyla konuşuyosun. Alay mı geçiyosun, ciddi mi diyosun anlamıyorum ben. Al bu cd’leri, üç gün evden çıkmıycaksın. Sana ödev, hepsi dinlencek.
- Bu ne abi?
- Bak şu elindeki Müslüm. O albümden, “Bir avuç gözyaşı” adlı parçasını özellikle tavsiye ederim. Bak sonra şu Ayrın Meydın adlı hevi metal grubunun “No Prayer For The Dying (Allahtan kork, sevmekten kork, başka çaren yok)” albümü. İnsanı, romansın rüzgarlı doruklarında gezdiren bir yapıt.
- Aaa Ebru Gündeş… “Fırtınalar”ın hastasıyempe!
- Ben de severim, güzel parça. Bak Emrecan, kendine çeki düzen vermen lazım.
- Peki abi, anlat seni dinliyorum.
- Bundan uzun yıllar önce heyecanlı, heyecanlı olduğu kadar rahatsız bir genç vardı. Entelektüel bir anadolu delikanlısıydı ve bu yüzden birçok değişik kızla çıkma imkanı bulabiliyordu. Avam, marjinal, bunalım, manik, pankçı… Her türden, her milletten, her ırktan kadınla birlikte oluyordu fakat mutsuzdu.
- Şaka gibi.
- Hayır, durum gayet ciddiydi. Bi an geldi, her şeyden soğudum… Yani soğudu. Kızlarla olayı olmuyordu artık, hatta rahatsız oluyordu onlardan.
- Televizyonu açabilir miyim abi? Magazin 2000 başlıyıcak birazdan…
- İş yaşamı tarafından kıskaca alındığı günlerdi onlar. Ofiste önündeki bayanla bile emeyille anlaşıyordu. Kısaca hayatı tamamen bir ofis böceyininki gibi kısır ve bunalımlı geçiyordu…
- Ha anladım kınkanat dünyaaası.
- Evet dünyası kararmıştı. Adeta yaşamanın tadını değil, tuzunu yalıyordu. Tüm hayatı bir geyik, bir keçi misalı eheheyle ühühüyle geçiyordu. Fakat sonra bir gece…
- Aaaa… Ulan Kaya Çilingiroolu’na bak ya! Babun maymununa dönmüş içkiden. Rohahhaha!
- Bir Çin atasözü vardı Emrecan, şimdi o aklıma geldi “Erdemli adam her şeye şaşıran kişidir” diye, ama senin şaşırdığın şey aslında bir “şey” değil… Neyse, bir gece deniz kenarında, biraz da Bakardi içmişti, işte o içtiği Bakardi’nin de verdiği ulviyatla, her şeyi anladı. Tabii her şeyin içinde ikili üçlü beşli ilişkiler de vardı. Yaklaş biraz Emrecan…
- Bunun sesi nerden açılıyo abi?
- Hşş. Burnunda tatak var.
- Anlıyorum Ahmet Abi. Algıda seçicilik diyosun yani.
- Ben daha çok algıda sıçıcılık demek istiyorum Emrecan. Hem dediklerimi algılayamıyosun, hem de muhabbetin içine s.çıyosun. Bari aç Şov’u da Telegole seyredelim. Kanki Aydın, Serdar Ortaç’la deve güreşi yapmış. Bakiim neymiş…
Recorded by: Ahmet Abi
Not: Bir zamanlar www.chivi.com’da yayınlanan Ahmet Abi serisinden.
Bir zamanlar çok bilinen sorulu cevaplı bir bilmece vardı.
Şöyleydi:
S- Dünyanın en kısa üç kitabı hangileridir?
C- “Arjantin’in Demokrasi Tarihi”, “İngiliz Mutfağı”, “Alman Mizah Edebiyatı”…
Bu bilmece güncelleştirilse, listeye bir kitap daha eklemek mümkün olur sanıyorum…
Kitabın başlığı da şu olabilir:
“Türk Siyasetinde Muhalefet Yöntemleri”…
Tek sayfalık bu kitabın ilk sayfasında sadece iki kelime bulunurdu:
“Hayır, olamaz!”
Çok partili demokrasiye gerçekten geçtiğimize inandığımız 1950′li yıllardan başlayarak bugüne kadar nelere “Hayır” denildiğini hatırlamaya çalışın.
Bu bunaltıcı liste uzayıp gider.
Eğer “Hayır, olamaz”ların gerekçelerini de kitaba eklerseniz, bu defa dünyanın en uzun kitaplarından biri çıkabilir ortaya.
İnanılmaz gerekçeler
Mesela “Köprüye hayır” diyenler “Önce Zap köprüsünü yapın” diyebilirler.
Avrupa Birliği üyeliğine “Hayır, olamaz” diyenler “Onlar ortak biz pazar olacağız” karşı savını seslendirebilirler.
İhracat hamlesine “Hayır” diyenler “İhraç edecek malımız mı var ki? İhracat yaparsak yiyecek şey bulamayız” bile diyebilirler.
Televizyonun Türkiye’ye gelmesini “Dövizimiz gider” diyerek engellemeye çalışmamışlar mıdır mesela?
Referanduma “Hayır” diyenler, “Yargıya danışmak varken halka danışmak sivil faşizmdir” gerekçesini üretebilirler…
Şimdi gündemde 3′üncü Boğaz Köprüsü var ya…
“Hayır”cıların ne tür gerekçeler üreteceklerini yine hayretle izleyeceğiz.
Hatta bazıları İstanbul’un büyümesini bile “Köprüler tuzağı”na bağlayacaklardır.
Şöyle bir hayal edin.
Ya “Hayır” diyenlerin istedikleri gibi bir Türkiye’de yaşıyor olsaydık bugün…
Mehmet Barlas – 01.05.2010
73 | Tekil Ziyaretçiler |
