“Canım hiç çıkmak istemiyor, evde oturacağım bugün”

Sık sık bu cümleyi tekrarlıyorsa, durum kötüye gidiyor demektir. Artık ilişkiyi bitirmek istediğini bir türlü söylemeyi başaramayan erkeklerin en kolay kaçış tekniğidir. Giderek içine kapanır, telefonlarınıza çıkmamaya başlar… Eninde sonunda gerçeği itiraf edecektir… O gün gelmeden siz pılınızı pırtınızı toplamaya bakın…

“Erkek erkeğe eğleneceğiz, kızlar gelmeyecek”

“Çapkınlık erkekliğin şanındandır” saçmalığını fazla ciddiye aldıklarını, o”erkek erkeğe” masalara gözlerini kestirdikleri bir kızı oturtmaya bayıldıklarını biliyoruz zaten… Fazla söze ne hacet.

“Ben de aşkımızı herkesin bilmesini istiyorum, ama…”

İşte gizli yaşanan ilişkilerin en kritik cümlesi. Birçok sebebi olabilir. O sebeplerin, eğer sizi gerçekten seviyorsa, hiç değer taşımadığını kendinize tekrarlayıp durun. Israrla gizliyorsa, durmayın, kaçın… En güzeli…

“Senin incinmeni hiç istemiyorum.”

Ben senin incinmene bayılıyorum ama… Pöh! Ne sahte, ne ikiyüzlü… İncinmemi istemiyorsan incitme, incitecek şeyler yapma. Önce incit, sonra böyle günah çıkart. Hem de iyilik meleği pozlarında. Yok ya!

Not.: Bir zamanlar Chilek.com internet sitesinde yayınlanmış yazıdan alıntı.

“Mantığım ayrılmam gerektiğini söylüyor”

İnsan yüreğinden medet umamazsa, mantığından umar elbette… Bazen doğruları söylemek çok güç gelir. Dürüstçe “bitti” demek, “artık seni sevmiyorum” ya da “başkası var hayatımda, bir başkasına kapıldım” diyebilmek cesaret ister. İsterseniz yaşananlara duyduğunuz saygıyı bahane edin, ister gerçekten bir ikileme düştüğünüzü fark etmez; gerçek tüm ağırlığıyla önünüzde duruyordur. Ve siz aceleyle bir maske takmalısınız yüzünüze. Aslında, bu ayrılık tiradı zannettiğiniz gibi işi kolaylaştırmaz, zorlaştırır. Bir kere yalan söyleyince, başka yalanlar da uydurmak zorunda kalırsınız. Sevgiliniz mantıktan, bilinmeyen doğrulardan dem vurararak ayrılma kararıyla önünüze gelirse ve siz onu bırakmak niyetinde değilseniz, üstüne gidersiniz. “Birlikte halledebiliriz, bana anlatabilirsin” dersiniz. Ve o da yeni yalanlar uydurur, saplandıkça saplanır bataklığa. İkiniz de acı çekersiniz. Halbuki en başta doğruyu söylese, keskin bir acı nöbeti, dingin bir zihin bırakır geride.
Kısacası, ayrılma kararını mantık değil, yürek verir.

“Eninde sonunda pişman olup, ayaklarıma kapanacak”
Bu düşü sadece kadınlar mı kurar bilmiyorum; ama çoğu ayrılığın ardından sarf edilen ilk cümlerdir. Adam ardına bakmadan bırakıp gitmiş, terk etmiştir. Kadın bunalımdan bunalıma sürükler zihnini. Depresif ayrılık öykülerinden biri yaşanır. Hiç gelmeyen telefonlar, arkadaşlardan alınan haberler, “terk etti” kelimesi yerine uydurulan bahaneler, arkadaşlarla yapılan bitmek tükenmez analizler, aniden bastıran ağlama nöbetleri… Komiktir, oyuncular değişse de senaryo genelde aynı kalır. Ve en büyük teselli de hep aynıdır. Eninde sonunda dönmesi, ayaklarına kapanıp af dilemesi, nasıl pişman olduğunu, aslında onu deliler gibi sevdiğini söylemesi… Asla gelmez. En azından beklenen zaman diliminde. Aradan aylar, belki yıllar geçer ve bir anda unuttuğunuz, kalbinizin kendinizin bile hatırlamadığı bir köşesine gömdüğünüz kişi çıkıverir karşınıza. Pişmanlığını anlatır. Artık hiçbir önemi kalmamıştır, güler geçersiniz…

Not.: Bir zamanlar Chilek.com internet sitesinde yayınlanmış yazıdan alıntı.

“Öncelikle hayatıma bir yön vermem lazım”

Genellikle ilişkinin krize girdiği anlarda, sarfedilen bu cümle sonrasında gelecek ayrılık isteğine mantıklı bir çözüm üretmek için uydurulur. “Kim olduğumu, ne yapacağımı bile bilmiyorum daha” klişesiyle renklendirilip, psikolojik bir sorun olarak sevgilinin önüne sürülünce verilecek cevap da kalmaz. Bu gibi durumlarda, itinayla başınızı sallayıp, ona hak verdiğinizi belirtir ve ayrılık kararını sessizce kabullenirsiniz. Ancak o meşhur “yön”ün başka kızlara doğru kaydığını duyduğunuzda üzülmeyin; zira kendinizi tükenmiş bir ilişki için paralamak hiç de akıl karı değil. Siz de hayatınıza yeni bir yön vermeyi deneyin!

“Böylesi ikimiz için de daha iyi”
Ayrılık teklifinin ardından söylenen en yapıcı cümle. Yine verilecek cevapların önü tıkanmış durumda. Bir kere o sizin için en iyinin ne olduğuna nasıl karar verir, nasıl böylesine cüretkar bir cümle yumurtlayabilir belirsiz. Sırf hezeyana yol açmadan, anı kurtarmak derdiyle klişelere sarılmak adettendir. Ayrılık ona iyi gelecek olabilir tabii. Zaten söylemeye çalıştığı da budur; “Başının çaresine bak, gerisi beni ilgilendirmez.” Sizin yaşadığınız hayal kırıklığı, hüzün onu ilgilendirmez. Boş verin, ilgilenmesin. Bu da sizin için en iyisi…

“Ruhumun diğer yarısını arıyorum”
İyi, sana hayatta başarılar. Daha ne söylenebilir ki? Tabii, bu cümle (bu sefer de ayrılıktan açıldı konu, iyi mi) ayrılık teklifinden önce ya da sonra geliyorsa. Yoksa, kimi durumlarda bir iltifat ya da sadece bir temenni gibi algılayabilirsiniz. Sahi, siz ruhunun diğer yarısını arayanlardan mısınız yoksa? Eğer öyleyse, yani bir yerlerde eşruhunuzun bulunduğunu düşünüyorsanız iflah olmaz bir romantiksiniz demektir. Ne güzel…

Not.: Bir zamanlar Chilek.com internet sitesinde yayınlanmış yazıdan alıntı.

“Canım hiç istemiyor, ama…”

Bu sefer inanmak için kendimizi iyice zorlayalım. Düşünün bakalım, evde oturuyorsunuz ve erkek arkadaşınız o gece dışarı çıkamayacak. Sizin içiniz kıpır kıpır. Anneden babadan izin gerekirse çok önceden alınmış bir adet elde mevcut. En yakın arkadaşınız aradı ve harika bir program önerdi. Canınız çekmezse eyvallah. Ama çeker değil mi? Aynısının ona olduğunu düşünün. Tabii ki sizi bırakıp gitmeye her an hazır ama bir yandan vicdanıyla muhasebe etmesi gerekiyor. O da ne yapıyor? Gidiyor ama “canım hiç istemiyor” ayaklarıyla. İnanma!

“Bana güvenmeyen bir insanla olamam”

Bak bak. Bir de üste çıkıyor. Yavuz hırsız ev sahibini kovalar misali. Suçu su üstüne çıktı ya, etekleri tutuştu tabii. O da yapması gereken tek şeyi yapıyor ve üste çıkmaya çalışıyor. Aslında hiç akıllıca değil. Can çekiştiği dikkatli bir göz tarafından hemen algılanabilir. Eğer size “Bana inanmadığına inanamıyorum, halbuki seninle ilişkimi güven üstüne kurmuştum” deyip odayı terkediyorsa, birazdan geri gelecek demektir. Belki de ağır abi olur ve kendini haklı göstermek için iyiden iyiye naza çeker. Denemesi bedava.

“Bugün çok yorgunum erken yatacağım”

Eğer telefonla konuşurken sık sık esnemeyi ihmal etmiyorsa “Bugün aldığın ayakkabının topuğu beni hiç enterese etmiyor” diye düşünmeye başlamıştır. Emin olun telefonu kulağından uzakta tutup bir yandan uyukluyordur. Asla yorgun düşemezler diye bir iddiamız yok elbette. Tabii ki dinlenmeye ihtiyaç duyabilirler. Ancak bunun gerçekliğini anlamak size düşüyor. Eğer içinize bu şüphe düştüyse o zaman onu bir deneme testine tabi tutun. Öncelikle bu cümleleri ne sıklıkla söylediği önemli. Bir insan her gecede yorgun olamaz ki değil mi ama?

“Bıcır bıcır ne de güzel konuşuyorsun”

Tehlike çanları. İlişkinin ileriki aşamalarında çok konuştuğunuzdan dem vuracak. Arkadaşlarına sizi şikayet etmeye başlamış bile olabilir. Siz cümleleri ardı arkasına sıralarken içinden bayılmak üzere olduğunu düşünüyordur belki de. Her yaşadığınızı anlatarak açık yüreklilik ettiğinizi düşünüyorsanız, ancak yanılmaya hazırlıklı olun.

Not.: Bir zamanlar Chilek.com internet sitesinde yayınlanmışyazıdan alıntı.

İnsanın, hele bir erkeğin hayatında kendisini mutlu hissettiği anlar çok nadir. Ben, yeniyetmelikten yeni yeni çıkarken, seks filmi oynatan sinemalarda kendimi öyle mutlu hissettim, bugün de hissederim. Kendine özgü bir büyüsü vardır o sinemaların. Kıyıda, kirli, sidik kokulu; koltukları, teybi, film makinesi, pisuarları, perdeleri, ışıkları mütemadiyen arızalı… Ben şu yaşıma geldim, içlerinde biraz olsun temiz, bakımlı birine rastlamadım. İşte zaten buydu mesele, gizli saklılığın, özene gerek bırakmayan tabiiliği; seni tek bir taleple tanımlayıp, tozun toprağın ortasına salıveren samimiyet. Otuzbire gelmiş bir adamın, boyalı bir salon, sağlam bir perde ne işine yarardı ki?

Doğrusu o sinemalarda çalışan adamlar arasında da, adama benzeyen bir adam hatırlamıyorum. Gişede, camda iki kademeli ücret yazmasına rağmen, ‘bir öğrenci’ dediğinde, ‘okuluna git o zaman’ diyen adamın tezgâh altındaki kanyağından azar azar çektiğinden emin olunabilir. Kapıda biletle birlikte, ışıklar yansın yanmasın, yer gösterme ücretini de peşinen alan adamın bakışlarından, tüysüz oğlanların uzak durması gereken biri olduğu kolayca anlaşılabilir. Koltukların arasında muhtemel bir vukuatın yanı sıra, az sonra anlatacağım başka şeyleri önlemek için dolaşan adamın, hapisten yeni çıktığını, belinde her daim sustalı taşıdığını da zaten biri gelip size anlatır. ‘Pis işlere’ uygun, ziyadesiyle korkutucu adamlardı bunlar. Sinema sahibi tarafından, abartı değil, ne zorluklarla bulunup oraya konmuşlardır kim bilir. Çünkü sinemaya hapçısı, delisi, ‘ibnesi’ gelir ve bunlarla baş edecek, aynı kıvamdan adamlar gerekir.

Bu sinemaların müşteri skalasını çıkarmak boşa çaba, çünkü bu ülkede ne tür adam varsa, seyrek veya sık uğrar oraya. Seks sinemalarına, bond çantalı, takım elbiseli ‘iş güç adamlarından’ tutun da, dul kalmış yaşlı babanıza kadar herkesin en az bir kez yolu düşmüştür. Paralı şişkolar, perişan, kavruk sıskalar, temiz giyimli hanım evlatları, kolunun altında gazeteleriyle ürkek solcular, yani evlere şenlik bir abazanlar geçidi…

Filmler ise güzeldir gerçekten. Her filmin ne gibi vaatler ve sürprizler sunacağını çoğu zaman kestiremezsiniz. Bir bakmışsınız, siz bir sürü yeşil askerle filmi beklerken, ekranda Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği başlamış. Film başka türden deyip çıkacak haliniz olmadığına göre, davranırsınız, hayatınızda ilk ve son kez Juliet Binochet ile halledersiniz. Ya da, kim bilir hangi yönetmenin, Maupassant’ın bir hikâyesinden ilk heyecanla uyarladığı 45 dakikalık filmi ağzınız açık izlersiniz. Ama kuralı bozmayıp, filmin ilk uygun sahnesinde işi bitirirsiniz.

Sinemaya girmenin de, içeride ‘durmanın’ da belli düsturları vardır. Eller cepte, omuzlar kalkık, kimse görmeden dalıverirsin içeriye. Parayı ödeyip bileti verdikten sonra ilk iş bir sigara yakıp, ortalığı ‘ben iyi bilirim buraları’ edasıyla kolaçan edersin. İçerde gönül rahatlığıyla bağırabilenler, sinema çalışanlarıdır sadece. Kimse kimseyle, hatta birlikte gelmiş olanlar bile birbiriyle konuşmaz. Konuşulduğunda da, durgun bir fısıltının ötesine geçmez. Durmaksızın iç çekmeler, pervasızca, ağır ağır atılan voltalar, gong çaldığında sigaradan son bir nefes çekip, tek göz kapalı, eze eze söndürmeler, salona doğru, acele etmeden, ‘tutuşmuş’ görüntüsü vermeden yavaşça yürümeler… Ah işte bütün bunlar, seks filmi müptelasının ‘cismi resmi’dir.

Burada, salonda dolaşan tipin kerametini anlatmalı. Seks sinemalarında en hassasiyet taşıyan konu, otuzbir meselesidir. Bu yaklaşım, sinema yönetimlerince farklı şekillerde ele alınabilirse de, genel yaklaşım otuzbiri mümkün mertebe zorlaştırmak yönündedir. İşte o adam bu işe yarar. Sırası fazla gıcırdayanın üzerine el fenerini apansız tutuverir mesela, makiniste bir hareket çekmesiyle filmin en kral yerinde salon ışıkları art arda yakılıp söndürülür. Ya da en kötüsü bu arkadaş, aklına her estiğinde ‘hop hop beyler’ veya ‘sakin kalalım beyler’ gibisinden orta yere bağırır. En ‘adice’ hareket ise, salonun bir yarısının boş bırakılıp, gelenlerin diğer tarafa, birbirlerine olabildiğince yakın oturtulmasıdır. Her şeye katlanılır, ama dirseğinin değdiği dirseğin ritmik hareketine katlanılmaz.

Sadık izleyiciler, yıllar içinde bazı değişimleri, küçük ayrıntıları da yakalayabilir filmlerde. Sözgelimi, Zerrin Doğan’ın zamanla nasıl şişmanladığını, Müge Özer’in bir inip bir çıkan sivilcelerini, Sylvia Kristel’in göğüslerinin yaşı ilerledikçe nasıl sarktığına tanık olabilirsiniz.

Bu sinemalarda dostluklar da kurulur. Sadık izleyiciler, zamanla birbirine aşina olur, önce ufak selamlaşmalar, ardından muhabbetler başlar. Bu muhabbetlerin, sinemada koltuk yakınlığı asla kurulmasa bile, dışarıda meyhane arkadaşlığına dönüştüğü olur. Seks sinemalarının, akıllara ziyan efsaneleri de genellikle böyle masalarda yazılır. Aşırı otuzbirden, vücudu büklüm büklüm kabarıp ölen makinistin hikâyesi en bilinenlerindendir. Onu bulduklarında penisi hâlâ diktir ve hâlâ boşalmaktadır. Yanımda bahsi geçerken, yaşlı bir seks sineması adamının, “Canı oradan akıp gidiyor işte” dediğini bilirim. Sonra Cinema Paradiso’nun rahibi misali, gelen her yeni filmi seanstan önce izleyip sansür talimatları yağdıran, ardında da buruşuk bir selpak bırakıp giden komiser hikâyesi var. Ben doğruluğuna inanırım.

İstanbul’da 50 bilet parçası toplayanı keraneye götüren bir sinemanın var olduğu söylentilerinden, “Abi Avrupa’dan bir heyet gelmiş, on tane porno oyuncusu alacaklarmış, başvurular da şu şu sinemalara yapılacakmış” gibisinden asparagaslara dek daha ne acayip mevzular dolanır ortada…

Velhasıl ne o sinemaları, ne de o filmleri unuturum. Arada bir de üşenmem kalkıp Dilbazlar’a, (yanmadan önce) Elhamra’ya gider, huzur bulurum. Diyeceğim o ki, kapıma kamyon kamyon Vivid de dökseler, benim kahramanım Zerrin Egeliler olarak kalacaktır. Çünkü bu cesur, cefakar kadın, 1979′da tam 39 film çevirmiş, bana mısın dememiştir.

Seks sinemaları kısa rehberi; eskiler, yeniler:
Dilbazlar… İstanbul, Beyoğlu.
Aksaray… İstanbul, Aksaray.
Elhamra… İstanbul, Beyoğlu.
Maltepe… Ankara, Maltepe.
Gölbaşı… Ankara, Gölbaşı.
Saray… İzmir, İkiçeşmelik.
Büyük… İzmir, Tepecik.
Çınar… İzmir, Bornova. (yeni adı Oscar)
Lale… İzmir, Hatay.
Belediye… İzmir, Seferihisar.
Sun… Adana, merkez.
Küçükyazıcı… Bursa, merkez.
Yeni… Aydın, merkez.
Taşdöner… Aydın, merkez.
Doğan… Eskişehir, merkez.
Asri… Eskişehir, merkez.
Gündüz… Hatay, Antakya.
Çiçek… Kayseri, merkez.
Meram… Osmaniye, merkez.
Arı… Osmaniye, merkez.
Altın… Manisa, Salihli.
Joker… Manisa, Akhisar.
Oğuz… İzmit, merkez.
Murat… İzmit, merkez.
Saray… İzmit, Gölcük.
Nokta… Balıkesir, Gönen.
Altıntaş… Isparta, merkez.

Murat Uyurkulak – Bir zamanlar chivi’de yayınlanmış yazısıdır.

Eskiden, televizyonun tek kanal olduğu, siyah-beyaz olduğu günlerde plaj rontçuları vardı. Bunnar plaj kabinlerinde sansar gibi pusuya dururlar, yandaki kabine bir bayan girdiğinde, evvelden kabine açtıkları delikten bayanı rontlarlardı çok afedersiniz. Sonra tabi bi de ağaç rontçuları vardı. Gözüne kestirdikleri bir bayanın yatak odasının yanında bir ağaç bulurlar, ağacın bi dalına akbaba gibi tüneyip, bayan soyunurken dikiz olurlardı. Rontçuluk çok şey bir mevzuydu o yıllar. Bu Gırgır dergisi vardı yetmişlerde. Her gün bi ağaç rontçusu, plaj rontçusu karikatürü çıkardı.

Peki sonra nooldu? Niçin şimdi bu karikatür dergilerinde, bu plaj rontçuları, ağaç rontçuları gözükmemekte? Nooldu bu adamlar? Rontçular yok mu oldu birden bire? Türkiye, rontçu illetinden kurtuldu mu? Hayır kurtulmadı. Nasıl kurtulmadı, onu şimdi anlatmak istiyorum. Anlatmak istiyorum ama sinirden de ellerim titriyor, zor yazıyorum.

Sibel Gökçe

Şimdi evvela bu webkem midir ne başbelasıysa, onu bilmeyen kalmadı artık. Şimdi artık kurbanlar rontçuların ayağına gidiyor. Rezaletin uzatma dakikaları. Bizim çok eskiden, ortamlardan bi kanka var, Sibel. Bi gün bi baktım, bu bizim chiviciler Sibel’e de webkem koymuşlar. Ulan dedim, tepem attı. Ulan dedim, Sibel dedim, sen de mi be kardeşim dedim. Gittim bizim “Malti Medya Gudiği” Hüseyin var, Webkem Hüseyin. Dedim, ulan Hüseyin, bu Sibel benim çok harbi kankamdır, bacımdır. O webkem kalkıcak ordan dedim. O webkem ordan kalkmazsa seni fiberoptik kabloyla döverim dedim. Abi dedi, kendi isteğiyle koydurdu dedi o webkemi dedi. Yok baba, Sibel öyle şey yapmaz, kesin bu Hüseyin davlumbazı aklını çelmiştir diye çıktım yola, vardım Sibel’e.

Aaa Aamet! Nerelerdesin sen yaaa? Aramıyosun, sormuyosun hiç.
İş güç işte Sibel. Vakit olmuyo. Al sana yastık aldım. Üstünde “ay lav yu” yazıyo ama yanlış anlamayasın. Kardeş gibi ay lav yu.
Ah çok hoşsun Aaameeet! Saol canım. Gel gel. Otur şöyle. Bişii içer misin?
Yok Sibel. Ben hemen mevzuuya giricem. O odanın tepesindeki, Sedat Bucak gözü gibi şey ne? Onu söyle sen bana.
E webkem, Aametçim. Şimdi herkes bunlardan taktırıyor. Çok tirend bu ara webkem olayı.
Ben tirend bilmem Sibel. Her yeni çıkan dalgayı, afedersin öküzün tirende baktığı gibi izlemen mi gerekiyor kardeşim?
Ama bu bi çeşit heppınıning Aamet. Kavramsal sanat olayı. Bienal gibi bişii.
Ben kavramsala karşıyım Sibel. Uzayın dışında ne var, önce onu bi kavrayalım, sonra kavramsal sanat yaparız.
Bak Aamet, seni severim, saygı duyarım Bir nevi abimsin. Ama bu benim özel hayatım. Ben kimsecikleri özel hayatıma maydonoz ettirmedim bugüne kadar.
E peki bu tavandaki Sedat Bucak neyin nesi?
Kusura bakma Aamet neden bahsettiğini anlayamıyorum. Şimdi istersen bu konuyu kapatıp, sıkırebbıl oynayalım biraz. Veya uzun eşşek oynayalım. Webkem izleyicilerine daha ilginç gelebilir.
Bak Sibel yannış anlama. Ben sıkırebbıla veya uzun eşşee karşı değilim. Eşşeğe de karşı değilim. Ama bu kadar kişinin gözü önünde uzun eşşek oynamak… Bilemiyorum Sibel.
Ama unutma ki Aamet, “der iz no bizinıs layk şov bizinıs” (şov piyasası gibi ballı piyasa yoktur alemde).
Sen de şunu unutma Sibel, “şov bizınıs iz not may bizınıs” (şovla movla işim olmaz benim). Hadi şimdi kal sağlıcakla.

Çıktım ordan, sinirler bozulmuş. Geldim dergiye, açtım bizim dergiyi, bakalım dedim şu webkem sayfasına, yazıları okuyalım biraz. Belki de hakkaten fena bi olay diildir kardeşim, dedim. Gereksiz yere kasmayalım kendimizi, dedim. Ama işte o an baktım bi arkadaş, baykuş lakabıyla bi yazı yazmış. Okudum okudum, yazmış da yazmış. Sonuç olarak, özetle adam sanatçı manatçı ayaana yanlız yaşayan bayanları dikizliyor. Japon’un oturup, kafa patlatıp yaptığı 200′lük zuumlu makinalarla, marjinallik adı altında terbiyesizlik yapıyor. Neyse dedim yine sinirlenmiyim, beyin kılcallarımı yormiyim dedim. Ulan sonra yandaki resimlere bi baktım, benim Cihangir’de oturan bayan arkadaşın evinin fotoğrafları. Herif günlerce bizim manitayı dikizlemiş.

Şimdi Ahmet Abi naapsın? Ahmet Abi, şu an bu yazıyı bitiriyor, teslim ediyor. Sonra aynen gidiyor “baykuş”u çizmeye. Sonra gidiyor adalete teslim oluyor. Siz naapıyorsunuz? Akşam, Atv Ana Haber’de, “Sanat için çizilen sanatçı” haberini izliyorsunuz.

Hadi akşama görüşürüz.

Ahmet

Not: Bir zamanlar www.chivi.com’da yayınlanan Ahmet Abi serisinden.

Ahmet Abi Fenerbahce

Evet ben bir fanatiğim. Ama neyin fanatiğiyim? Ahmet Abi hangi takımın fanatiği? Ahmet Abi güzel oynayanın takımının fanatiği. Evet ben bu konuda renk körüyüm kardeşim. Ben renkleri görmem, güzel oynayanı görürüm. “Be adam hem futboldan anlamazsın, hem de kritik yaparsın. Nasıl oluyo bu işler?” diye soran arkadaşlar olabilir. Olur, insanoğlu meraklıdır. Meraktan da sorabilir, pislik olsun diye de sorabilir. Biz, kendimize sorulan soruları, meraktan sorulmuş diye kabul edip cevaplama eğilimi içindeyiz. Bi insanla ilk evvel tanıştığımızda onu harbi delikanlı olarak kabul ederiz, sonraki davranışlarına göre puan kırabiliriz.

Şimdi bu merak edilen konuya gelelim. Neydi? Ha, ben nası oluyo da futboldan anlamadan kritik yapabiliyorum? Şimdi bakıyorum iki ayrı takım var, onbirer kişiden. Bunlar oyun icabı birbirilerini rakip kabul etmişler iki ayrı takıma ayrılmışlar. Yoksa enseye tokat arkadaşlar yani. Bunlar şimdi o sahanın iki ucuna ikişer direk koyup -kale yani- onlara, onnarın arasından topu (meşin yuvarlak) geçirmeye gayret ediyorlar. Ha bi de yeri gelmişken, bu futbol topunun anatomisine baktığımız zaman, bu futbol topları dikkat edilirse, yanılmıyorsam birçok beşgenin kenar kenara bitiştirilmesiyle oluşuyor. Ben buna da hayranım ayrıca, o topun yaradılışına hayran olan bir insanım. Durum böyleyken benim fanatik olma hakkımı buyurun siz tartışın. Ha burda da tartışıyoruz zaten o ayrı.

Şimdi bu onbir kişilik iki arkadaş grubu, birbirileriyle tatlı bir rekabet halindeyken, bazı estetik hareketleri oluyor. Bilinçli veya bilinçsiz. Şimdi futboldan anlamayan bir insanı ele alalım, bu insan futbolu seyrederken kornırların, taçların, pilaselerin farkında olmasa bile bu adamların estetik hareketlerinden haz alabiliyor. Ha, nasıl haz alıyor? Teknik olarak, siporsever olarak. Belki gey olan arkadaşlar var, onlar başka türlü seyrediyor. Onu ben bilemiyorum. Cinsel tercihlere saygılıyım ama futbola da bu şekilde yaklaşmak bize ters. Adam gibi seyredeceksen seyret, bak ben anlamıyorum ama sipora olan sempatim beni fanatiklik derecesinde futbolsever de yapabiliyor. Ama fanatiğim diye milletin kafasına kurşun da sıkmam. Seviniyorum, keyfim yerinde diye havaya şarjör boşaltmam. Afedersiniz orkazm olunca havaya tüfekle ateş ediyo muyuz? Karnımız doyunca, zam alınca veya çok sıkışıp da küçük abdest ihtiyacımızı giderip rahatlayınca havaya kurşun sıkıyor muyuz? Eee? Bu ne o zaman? efendi olalım, insan gibi sevinelim.

Bazı arkadaşlar mp3′lerimi indirip dinlemeyi ihmal ediyolarmış. Çok içerliyorum arkadaşlar. Lütfen sayfamın tamamını tüketiniz. Öyle yarım yamalak iletişim olmaz. Ses, görüntü, yazı bunlar bi bütünün güller açan dallarıdır. Maltimedyayı bilmeyen yok artık, günümüzde…

Saygılar, sevgiler.

Ahmet

Not: Bir zamanlar www.chivi.com’da yayınlanan Ahmet Abi serisinden.

En iyi filim Oscar’ı: “İnsan Güzeli”

Filmde en az görünen erkek oyuncu Oscar’ı: Ahmet Abi (0.3 sn.)

En delikanlı oyuncu Oscar’ı: Ahmet Abi

Yönetmene en çok karışan oyuncu Oscar’ı: Ahmet Abi

Sette çıkan tatsızlıkları en çabuk tatlıya bağlayan oyuncu Oscar’ı: Ahmet Abi

Montajcıya arkadan gizlice yaklaşarak, “HÖÖÖÖT!” diye bağırarak yaptığı şakayla filmin yanlış montajlanmasına sebep olduğu için. Yılın eşşek şakası Oscar’ı: Ahmet Abi

Uçaktan iniyorum akşamüstü, Holivut’tayım etraf hakkaten çok acayip. “Ulan”, diyorum “burası neymiş be”. Oskar’ın veriliceği binaya geliyoruz, yere böööle uzuunca bi kırmızı halı atmışlar. “Hoca bunu attıysanız ben bunu alıp eve götiriim” diyorum. Halıyı kıvırırken etraftan koşup, “noo noo Mr. Ahmet Abi!” diye bağıran adamlar halıyı alıyolar elimden.

Neyse içerde setten tanıdıklarla karşılaşıyoruz allahtan. Edvırd’la takılıyorum bi süre (Edvırd Norton. “Uçan kaz ve Norton Disk Doktoru” gibi filmlerle tanınmıştı). Edvırd’ın muhabbet acayip kazmadır. Habire karı kız muhabbeti yapıyor, canımı sıkıyor. Ulan herkes bir şekil olmuş, bi kalabalık, bi gürültü, bi parfüm kokusu. Kafam kazan gibi, düşünüyorum eve gitsem mi diye. Yiyim Oscar’ını. Bizim kahvede tüm ödülleri toplamışım zaten. Çaycı Osman abi’den bi sürü Osman ödülüm var.

Ahmet Abi Oscar

Tam sıvışırken, “Oh Ahmet! Vat ar yu duing hiir?” diye bi ses duyuyorum. Bakıyorum bizim Bayrampaşa’dan sümüklü Selma (şimdi olmuş Salma Hayak). “Lan sümüklü” diyorum, “nooldu? Biz gelemez miyiz Holivut ortamlarına?. Babalar gibi alacam belki Oskar’ımı”.
“Oh rilii? Kam vit mi” diyor çekiştiriyor kolumdan. O sırada allahtan Tomi geliyor kurtarıyor (Tomi Lii Cons). Tomi çok baba müzisyendir. Bi bizim Teyoman’a bak, bi Tomi Lii’ye bak. Adam hala “kadınlar indirmeye değmez” olayında. Niye değmesin kardeşim? Sen kim oluyosun ki değer biçiyorsun kadına? Neyse.

Sonra Kevin de geliyor (Kevin Speysi), geçiyoruz oturuyoruz. Kevin’i de acayip özlemişim. “İnsan Güzeli”nin çekimlerinden beri görüşemiyoduk. Tutup bi kaldıriym, omzuma alıp gezdiriim diyorum. “Yapma abi, ayıp oluyor” çekiyo. Acayip bozuluyorum, “nooldu lan? g.tün mü kalktı iki Oskar alıyosun diye?” dedim. “Yok abi o bakımdan diil. Milletin içinde garip oluyo” diye çevirmeye çalışıyo. “Hadi lan. Sen trip olmuşsun, şu Oskar olayı bitsin, bi daha senle işim olmaz. Yürü git” diye itekliyorum. Salağın ayağı kayıyor, balo salonunun merdivenlerinden yuvarlanıyor.

Sağolsun Tomi orda da, yatıştırıyor biraz. Yoksa giricem iki üç kişiye. O Şipiilberk lavuuna da uyuzum zaten, her sene dinozor minozor, bi katakulli yapıp topluyo Oskar’ları. Salona giriyoruz, önlerden bi yer kapıp oturuyorum. Sağımda Maykıl Keyn oturuyo. Baba ingilizdir mingilizdir ama acayip sağlam muhabbetti vardır. Solumda Kim Besingır oturuyo. Tanışmıyoruz ama her an fırsat kolluyorum muhabbet açmak için. Fakat kadın, kadın diil derin dondurucu mübarek. Ben onu keserken başımda bi herif dikiliyor, “buranın sahibi var sör” diye. Zaten sinirim tepemde, anında itiş kakış çıkıyor. Yerde dalıyorum ben buna.

O sıra birden bi müzik çalmaya başlıyor, ışıklar sönüyor. Allaaah tören başladı galiba. Ben fanilamı pantolona geri yerleştirip, oturuyorum yerime. Saç baş daalmış. Neyse ödüller verilmeye başlanıyor, müzikler çalınıyor, fanfinfon bişiiler konuşuluyor, uzadıkça uzuyor zamazingo. Ulan bir uyku bastırıyor, bir uyku bastırıyor beni. Valla ben ayıp mayıp dinlemem baba, Kim Besincır’a yaslıyorum kafayı, aynen sızıyorum orda.

Tam rüyalar görüyorum, evdeymişim, mangal yapıyomuşum falan. Bi dürtüklemeyle uyanıyorum. Maykıl Keyn baba, “kalk oğlum” diyor seni çağırıyolar. “Ya allaşkına ya sızmışım şurda biraz daha yatiim” diyorum. “Kalksana çocuum, Oskar almışın işte” diye iteklemeye devam ediyo baba. Kalkıyorum, koşar adım çıkıyorum merdivenleri. Aynı anda bu Kevin lavuu da bi oskar kazanmış, onu da çağırıyorlar. “Dur bakalım” diyorum, ben buna bi oyun ediim. Oskar’ı aldığı anda tebrik ediyomuş gibi sarılıyorum buna, el ense çekip sıkıştırıyorum. Bu gudik acıdan mosmor oluyor ama belli etmemeye çalışıyor. Kelle gibi sırıtıyor (bkz. resim arşivi).

Neyse o gece, böyle beş Oskar verdiler, söylemesi ayıp. Kevin eşşeğine de olayımı yaptım, altında kalmadı hareketinin. Bindim uçaa, geldim mahalleye. Girdim kahveye, “boşaltın masayı” dedim. Koydum Oskar’ları masaya. “İsteyen alsın” dedim, “benim Oskar’la moskarla işim olmaz”.

Ahmet Abi

Not : Bir zamanlar www.chivi.com’da yayınlanan Ahmet Abi serisinden.

Uzmanlar, bol bol dayak yenilmesini tavsiye ediyorlar

Fight Club Brad Pit

Şimdi ben şu anda bu yazıyı yazarken bi yandan da Kıral televizyonunu seyretmekteyim. Klip seyrediyorum, kadının biri şarkı söylüyor, hesapta aşk şarkısı. Diğer yandan bi takım adamlar banka soymaya hazırlanıyor, silahlar falan. Aralarında bi de karateci var. Bu deminki kadın resmi olduğunu zannettiğim bi binada şarkısını sürdürüyor… Belli ki, klip sıcakların etkisinde yapılmış, kurgulanmış, çekilmiş.

Bu açıdan olaya yaklaştığımızda uzmanlar hakkaten, harbiden haklılar. Sıcakların yan etkileri bol bol dayak yenilerek önlenebilir bi derece. Fakat ya dayak atan adam ne yapsın? Dayak atmak için gereken minimum enerji miktarı nedir? Beş yüz kolari mi? Bin beş yüz kolari mi? Bi tahmin eder misiniz? Evet? İki bin mi? On bin mi? Hayır, tamı tamına yirmi iki bin beş yüz ko-la-ri! Bu miktar da, bir derin dondurucunun iki şişman cesedi dondurmaya harcadığı enerji miktarına denk gelmekte.

Peki o zaman ne yapmalı? Sıcaklara teslim mi olsun vatan evladı?

Tabi şimdi çeşitli yollar var sıcakla mucadele için. Fayansa yatma metodu var, su dolu geniş leğene yatma metodu var, buzdolabı önü fantazileri (tek başına uygulamak kaydıynan) var, soğuk karpuzu tüm olarak yutma metodu var, ötenazi metodu var (post-nazizim), frijit bayan metodu var, hızla giden minibüsün açık kapısından sarkma metodu var, buzdolabının arkasındaki boruları kırarak içindeki sıvıyı emme metodu var. Ha bi de eskiden Cenk Koray vardı. Aslında acayip özledim ben onu yav. Arasıra TRT’de çıkıyo, Müjdat Gezen abimizle beraber. Böyle bir muhabbet yok dünya yüzünde. Buradan kendilerine de saygı ve selam gönderiyorum.

Denize girerken dikkat edilmesi gereken noktalar

Neyse, ne diyodum. Şimdi bütün bu metodları saydıktan sonra asıl önemli faktörü unutmuyorum tabi. Nedir bu faktör? Nedir? Efendim? Su, tabi ki su.
Peki, su tabiyatta kaç şekilde bulunur, aranızda bilen var mı? Yok tabi. Bilseniz şaşırırım zaten. Şimdi efendim su, tabiyatta beş şekilde bulunur:

1- Musluk suyu: Musluklarımızdan akan sarı, kokulu sıvıya musluk suyu denir.

2- Rakı suyu: Rakıya konulan suya, rakı suyu denir. Aslında suyu rakıya eklemek yerine, rakıdan ayrı bir bardakta içmek daha makbuldur. Rakıyı seyreltmek istiyorsak rakı suyumuzu önceden dondurarak, buz şeklinde rakıya eklemekte fayda vardır.

3- Ağız suyu: Sabah kalktığımızda yastığımızın kenarında bir ıslaklık hissederiz. Buna ağız suyu denir. Bir iş toplantısı sırasında veya manitayla romantik bir akşam yemeği sırasında istemsiz olarak ağzımızın dışına taşıp masaya damlarsa insanı g.t edebilir.

4- Şalgam suyu: Konuyla ilgisi yoktur. Önceden beş çeşit su var dediğim için yer doldurma amacıyla yazılmış bir şıktır. Güleni döverim.

5- Deniz suyu: Bu beşinci ve en önemli şık, yaz aylarında bilhassa hayati değer taşıyan bir mevzudur. Deniz, birçok mahlukata ev sahipliği yapan, muhabbet mekanı sağlayan bir elemandır. Bi nevi yaşayan bir organizmadır. Nerdeyse insan gibi, adam gibidir. Küçük biraderim gibi severim denizi.

Şimdi öncelikle bu “dikkat edilmesi gereken noktalar” lafına taktığım için buna açıklık getirmek istiyorum. Getirmeden edemiycem. Nokta nedir? Nokta bir imla işaretidir. Noktaya niye dikkat edelim? Tamam, yazı yazarken noktaya virgüle dikkat ediyoruz. O ayrı. Ama “denize girerken dikkat edilmesi gereken noktalar” neyin nesi oluyor? Deniz tabanında ayağımıza batma ihtimali olan noktalar mı var? Yoksa “nokta” diye bir köpekbalığı türü mü var?

Evet, “nokta köpekbalığı”, “beyaz köpekbalığı”ndan daha tehlikeli bir köpekbalığı türüdür. Kel kafalı, orta siklette bir adama benzer, elleri ve kolları vardır. Bir saniyede adamı iskelete çevirebilir.

Biliyorum, şimdi bütün bunlar size şaka gibi geliyor ama ben geçen hafta Florya plajında bir nokta köpekbalığının saldırısına uğradım (bkz. resim arşivi). Yeterli bilgim ve tecrübem olmasaydı şimdi bir iskeletin yazılarını okuyor olacaktınız. Korkunç değil mi?

Korsan Köpek Balığı

- Öncelikle yaşama sevincimizin olup olmadığını kontrol etmeliyiz. Eğer yoksa yüzmeye giderken yanımızda bir kitap bulundurmalıyız. Bulunduralım ki olası bir köpekbalığı saldırısı sırasında, ölümü beklerken kitap okuyalım, zamanın nasıl geçtiğini anlamayalım.

- Moral bozma tekniği: Nokta köpekbalıkları çok hassas hayvanlardır. Onlara öncelikle, “hayvan, hayvansın sen” diyerek bir hayvan olduklarını sık sık hatırlatmalı, morallerini resetlemeliyiz.

- Kıllandırma tekniği: Saldırı sırasında aklımıza çok mütiş bir fikir gelmiş gibi, kendinden emin bir tavırla sırıtarak balığı kıllandırabiliriz. “Nooldu lan ne sırıtıyosun?” dediğinde ise, “sen bittin oolum, hayatın kaydı senin” dememiz gerekmektedir.

Evet bir kaç teknik daha biliyorum ama şu an ofiste elektirikler gittiğinden bilgisayarım kapandı. O yüzden daha fazla yazamıyıcam. Bi ara tekrar yazarım.

Ahmet Abi

Not: Bir zamanlar www.chivi.com’da yayınlanan Ahmet Abi serisinden.

Ahmet Abi Beach Boys

Elenor tezini mezini hazırlarken ben de öyle Long Biiç sahilinde afedersin malak gibi yatıyorum, Biiç Boys dinliyorum. “Kaliforniya Görls” (Kaliforniya’nın Kızları) diye bi parçaları vardır, o yılların gençleri bilir. Habire ben bunu dinliyorum, tiribe girmişim Bizim Ali geldi yanıma. Ali dediysem Memed Ali diil tabi, Ali Mak Graw. Hani Lav Story (Aşk Hikayesi) diye bi filim vardı acıklı, müziği ünlüdür. Rıza Silahlikobra orguyla çalardı pazar eğlence programlarında.

Neyse çok daatmayalım konuyu işte o filimde kanserli kızı oynayan Ali geldi, çok eski kankamdır. Ben buna gazoz ısmarladım, oturuyoruz muhabbet ediyoruz falan, bu bana, bi kuzeni varmış bunun Con diye, hafiften kafayı yemiş, elektronik mühendisi. Onu anlattı, evden hiç çıkmıyomuş, habire evde telefonları söküp takıyomuş. Kızcaaz da bunu biraz insan içine çıksın, açılsın falan diye Kaliforniyaya getirmiş. “Ama” dedi, “Ahmet’çim bu sefer de pansiyona kapadı kendini, bi türlü ikna edemedim plaja getirmeye, noolur sen bunla bi ilgilensen” dedi. İyi zaten ben de hayvan gibi sıkılmışım, aldım bundan pansiyonun adresi, gittim.

Baktım pansiyonun kapı açık, içerden de bok gibi bişii kokuyo havasızlıktan. Daldım baktım içerde bi herif, bi sürü telefon kablosuyla bişiiler yapıyo. Ulan acaba bu herif telefon sapığı mı? Dur bakalım. “Hi Coni, whats up?” diyerekten bi muhabbet koydum. Meğer eleman süper herifmiş. Bi nevi telekominikasyon gurusu, telefon sistemlerini yalayıp yutmuş. O anlattı ben dinledim, o anlattıkça ben de olaya inceden kaptırmaya başladım.

Derken böyle iki ay pansiyona kapandık, Ali uyuz oluyo tabi bu arada. “Biz seni adamı dışarı çıkar, kızlarla tanıştır diye çağırdık, sen naaptın” falan diye ama biz bi kaptırmışız olaya. Beleş telefon konuşması nasıl yaparız, onu araştırıyoruz. Olaya bak, sen koskoca elektronik bölümünü bitir… Gençlik işte.

Üçüncü ayın sonunda biz bunlan bi düdük yaptık. Evet özel bi ses tonu çıkaran bi düdük. Santral çıkınca bu düdükle ahizeye o ses tonunu veriyoruz, şifreyi yutan gerzek makina da bizi yurt dışına bedavaya bağlıyo. Ben memleketle konuşuyorum saatlerce, halamgillerle konuşuyorum, Bayrampaşa’daki kahvedeki arkadaşlarla konuşuyorum, okey oynuyoruz telefondan, Orhan baba’nın son çıkan plağını dinletiyolar derken bayaa bi geçirdik Amerikan telefon idaresine.

Ben manitayla kavga edip Türkiye’ye döndükten bi kaç hafta sonra bu devleti dolandırmaktan hapse girmiş, delil yetersizliğinden bi kaç gün yatıp çıkmış keranaci.

Ahmet Abi John Draper

İşte böylece farkında olmadan tarihin ilk hack olayına da bulaşmış oldum, Coni sayesinde tarrihin ilk iki hekırından biri oldum dostlar. Ama hack tarihi yazanlar Coni’yi (John Draper) yazar da bizi yazmaz, o ayrı konu. Tabi biraz da türk olmamızdan dolayı, malum haçlı zihniyeti.

Sonra uzun yıllar hekle mekle bi olayım olmadı. Son gelişmeleri takip ediyoduk tabi internetten ama bi yeri hek ettiğimiz falan yok tabi. Hobi olarak ilgileniyodum. Hatta şöyle söyliim, canım sıkılıyo arasıra Nasa’nın, Pentagon’un kompütürlere girip çıkıyorum ne var ne yok bakıyorum, acayip bilgiler var aslında aklınız durur. Uzaylılarda muzaylılardan tut, afedersin Saddam’ın basur ebadına kadar gizli bilgiler var. Ama tabi bize yakışmaz diyerek bunları hek etmedim, çalıp satmadım.

Derken doksan üç senesi geldi. Benim Londra, Brixton’da bi ev var, zenci mahallesinde. Üç aylığına kafa dinlemeye gitmiştim. Bi gün, benim Çelsi’de oturan bi arkadaş var, David, biraz züppedir. Bu hatunla tartışmış, çocuğu kapmış gelmiş. İki hafta sende kaliim dedi, eyvallah dedik. Çocuk da 16 yaşında, zehir gibi bi velet. Ama nasıl şımarık kerata. Baktım bu bilgisayara falan meraklı, ben buna bi kaç heking numarası öğrettim. Baktım çocuk cin gibi ne öğretsem kapıyo, üstüne de on katını ekliyo ben tırstım tabi. Dedim bu kadar bilgisayar yeter, biraz da fudbol falan takılalım.

Bi gece biz David’le Leicester meydanında bi pub’a gittik, içmeye. Bu piçkurusu da fırsat bilip, benim bilgisayardan orayı burayı hek etmiş. Nasa, Kore Atom Bilimleri Enstitüsü, bilmem KGB, Japonya Leplebiciler derneği, artık neresini bulduysa sabaha kadar dayanmış. Tabi ertesi gün sabah saat altıda Skotlınd Yard kapıya dayandı. Adamlara laf anlatıncaya kadar göbeem çatladı, canımdan bezdim. Tövbe ettim o günden sonra hek lafını ağzıma bile almiycam diye.

Ta ki dün geceye kadar. Gece dörtte telefon çaldı. “Hello Ahmet how du yu du?” falan diye bi herif. Kimsin lan bu saatte? Telefon sapığı mısın? Harbiden de arayan bizim telefon sapığı Coni’ymiş. Kaliforniya’dan Coni, beraber telefon idaresini hek ettiğimiz arkadaş. Anlatmıştım.

“Takımı yeniden topluyoruz” dedi, “sen ve ben, tıpkı eski günlerdeki gibi dostum ha?” dedi “Kevin da bizimle, hapisten takılacak”. Kim? Kevın mı? Mitnik Kevın mı? Yok abi ben o işleri bıraktım, zaten Kevın’a da uyuz olurum. İstersen gel takılalım Bayrampaşa’da, başımın üstünde yerin var. “Yeni bi hek yöntemi buldum, artık televizyonları da hek edebilicez. Süper bi olay” diyince benim kafamda flaşlar patladı. Hakkaten süper bi olay. Düşünsene Süheyl’le Behzat’ın programını hek ediyosun. Buna hayır demek her yiğidin harcı değil.

Kısaca dostlarım şu günlerde ciddi ciddi düşünüyorum yeminimi bozmayı.

Ahmet Abi (Bayrampaşa Meydandaki çay bahçesi/ 2000)

Not: Bir zamanlar www.chivi.com’da yayınlanan Ahmet Abi serisinden.