Bugün : 04/09/10
 | ||
|
| ||
TÜRK sağı kendini üç kez yeniliyor. Süleyman Demirel ile, Turgut Özal ile, Tayyip Erdoğan ile.
Türk solu kendini bir kez yeniliyor, Bülent Ecevit ile. O yenileme, ne yazık ki, kağıt üstünde kalıyor, Ecevit iktidarında bir şey ifade etmiyor.
Ecevit, Cumhuriyet’in iki numaralı kurucusu İsmet Paşa’yı devirirken, ideolojik çıkış yapıyor. Ortanın Solu başlığını taşıyan solun kendini yenilemesindeki sloganlar unutulmaz:
Toprak İşleyenin Su Kullananın, Bu Düzen Değişmeli, İnsanca Hakça Düzen.
Ecevit’in ideolojik çıkışı, CHP içinde aynı zamanda bir kadro harekatı. Hareketin iki önemli ismi var. Turan Güneş ve Kamil Kırıkoğlu. İlk çıkıştan sonra, kadroya Deniz Baykal, Haluk Ülman, Erol Çevikçe, Adil Özkol katılıyor. “Mülkiye Cuntası” olarak anılan bu kadroyu, Ecevit daha sonra tasfiye ediyor.
YENİLİK YOK KADRO YOK
CHP şimdi yeniden arayışta. Baykal geri döner mi, dönmez mi, falına bakılırken, piyasada bir kaç isim dolaşıyor.
Ortada ne bir ideolojik çıkış var, ne de bir kadro.
Ortaya atılan isimler, sadece kendi isimlerinden ibaret. Baykal’ın elini güçlendiren, döner mi, dönmez mi, tartışmalarının en zayıf halkası burası.
Yeni bir ideoloji ve bir kadro olsa, zaten hiç kimse, döner, dönmez falına bakmaya gerek bile duymaz.
İdeoloji ve kadro olmadığı için, CHP alışkanlığından vazgeçemiyor, Deniz Baykal’a sarılıyor. Dönerse, CHP ve kendisi için iyi mi, kötü mü, orası ayrı.
İdeoloji ve kadro yok, bunun yerine otokratik yapıda, eski Sovyetleri andıran, hiç birinin diğerine güven duymadığı, her birinin diğerinin kuyusunu kazdığı Politbüro var. Kifayetsiz muhterisler kafilesi. Baykal, onları parmağında oynatıyor. Zaten, onları oraya onun için seçtiriyor.
Sadece son yıllarda değil, yirmi yıldır böyle.
HAMHUM ŞARALOP
Şu anda, eğer en çok Kemal Kılıçdaroğlu şanlı görünüyorsa, ideolojiden vazgeçtim, en azından kadro harekatına ihtiyacı var. Baykal’dan korkmayan, Politbürodan çekinmeyen, cesur bir kadro.
Bu Politbüro ne ile uğraşır? Çemişkezek Belediye Meclisine bu adamını üye yapmak, Soğanlı Beldesine öteki adamını getirmek, hamhum şaralop delege vaziyetini ayarlamak. Onların büyük memleket meseleleri. Ufuk oraya kadar.
90’lı yıllarda yine bir genel başkan arayışı sırasında CHP Politbüroda muhteşem ideolojik ve kadro tartışmaları anımsıyorum. Fikirler çok parlak, kabul ettirmek için, bunlar birbirine kül tablası fırlatıyor.
Tuh, görüyor musunuz, Tayyip Erdoğan’ın bunlara yaptığı kötülüğü. Sigara yasak, kül tablası yok, onun için birbirlerine kafa atıyorlar.
MESUT Yılmaz bir süre önce Süleyman Demirel’i ziyaret ediyor:
“Hüsamettin Cindoruk DYP ile ANAP’ı birleştirdi, genel başkanlığı artık daha genç birine bıraksın.”
Demirel oralı değil:
“Hüsamettin Bey bu görevi benim ısrarımla kabul etti, birleşme için çaba harcadı, 26 yıllık ayrılığa son verdi, şimdi ona yardım etmek gerekir.”
Mesut Yılmaz ile görüştüğünde ise, Cindoruk:
“Ben genel başkanlığı kasımdaki olağan kongrede bırakacağım, ama bırakacağım kişi, emin biri olmalı.”
Herkes CHP ile meşgul, oysa merkez sağda, Demokrat Parti’de DYP ile ANAP birleşmesi sonrasında kazan fokur fokur kaynıyor. Tartışma Yargıtay’ın uyarısıyla başlıyor.
Birleşmede DP Genel İdare Kuruluna 50 DYP’li, 50 ANAP’lı üye giriyor. ANAP’lılar DP’ye üye olmadıkları için, Yargıtay bunu geçersiz sayıyor. Şimdi genel idare kurulu yasaya uygun seçilecek, bunun için, 12 Haziran’da DP Kongresi olağanüstü toplanıyor. Olmadı baştan, vaziyeti.
Bu aşamada, Mesut Yılmaz ve arkadaşlarının girişimiyle, genel başkan arayışı ve tartışması çıkıyor. Ortaya bazı isimler atılıyor. Örneğin, Mehmet Ali Bayar.
Bunun üzerine, Cindoruk, “olağanüstü kongrede genel başkan seçimi de yapalım” diyerek, güven tazeleme ihtiyacı hissediyor.
DYP ile ANAP, DP çatısı altında birleşiyor, ama organizma birleşmeyi içine sindirmiş değil. Sanki düşman kardeşler vaziyeti.
DP ve CHP’deki manzaraya bakıyorum, her şey AKP lehine işliyor.
Muhalefet kendi kendini yerken, Abdullah Gül hiç beklemeden anayasa değişikliğini imzalıyor, nükleer santral kesinleşiyor, et fiyatları alıp başını gidiyor, işsizlik yine tavan yapıyor.
Yalçın Doğan – 14.05.2010
CHP önemli bir parti. Eski başkanı değişiyor. Yeni başkan geliyor. Partiler halka hizmet için kurulur. Parti üyeleri, halka daha iyi hizmet aşkı ve iddiasıyla başkanlığa soyunur.
Halka hizmet için (1) Halkın sorunlarını tesbit etmek (2) Bu sorunlara çözüm getirecek politikaları oluşturmak gerekir.
Halkın temel ve ortak sorunu, iştir, aştır, huzur ve güvendir. Bunlar ancak üretim artışı ile gerçekleşir. Üretim kaynak (gelir) yaratır. Ülkenin büyümesinin, halkın refahının önünü açar. Partilerin başındakilerin ve partilerin yöneticilerinin sorumluluğu, partinin çizgisi doğrultusunda halka hizmet verme arayışında ekonomik ve sosyal politikaları belirleyecek kadroları oluşturmak ve çalıştırmaktır. Bu kadroların çalışmalarını değerlendirmektir.
Bülent Ecevit’in yaptıklarından örnek alınması gerekir.
- Bülent Ecevit, 1973 yılında “Ak günlere” adını taşıyan bir seçin bildirgesi yayınladı. Bu bildirge bir “manifesto”dur. Ekonomi ve sosyal alanlarda yapılması gerekenler ve yapılacaklar listesidir. Bu manifestoyu Bülent Ecevit tek başına hazırlamadı. Çok sayıda genç akademisyen ona destek verdi. (Okumayanlara öneririm. “Ak günlere”, güncelliğini kaybetmeyen özgün bir belgedir.)
Ecevit’i unutmayalım
- Bülent Ecevit, genel sekreterlikten ayrıldıktan sonra genel başkanlığa soyununca Ankara’da Göreme Sokak’ta Hanif apartmanının giriş katında bir daire tuttu. Bu dairede, uzun yıllar, Bülent Ecevit ve CHP için ekonomi ve sosyal politikalar ve dış politika üretildi.
Kısaca “Ecevit’in Göreme Sokak Takımı” diye adlandırılan araştırma-geliştirme grubu hakkında kısa bilgi vermek istiyorum.
Göreme Sokak’daki çalışmaları 1975 yılında Prof. Haluk Ülman başlattı. Daha sonra Cahit Kayra ve Prof. Bilsay Kuruç çalışmaları koordine etti. Mehmet Kabasakal ile Işın Çelebi çalışmaları derleyip topluyordu. Dış politikayla ilgili çalışmaları uzun süre Prof. Gündüz Ökçün ve Prof. Turan Güneş yönetti. Prof. Mümtaz Soysal, Prof. Besim Üstünel, Ziya Müezzinoğlu, Prof. Uğur Korum, Sevil Korum, Prof. Emre Kongar, Vural Güçsavaş Göreme Sokak’taki çalışmalara katkıda bulunanlar arasında idi.
Ufak bir hatırlatmada yarar var: Görene Sokak’taki araştırma, politika geliştirme ve oluşturma çalışmalarına katılanların tamamı iyi eğitim görmüş, konularında sivrilmiş akademik kökeni olan, ülkenin gerçeklerine aşina ve de “genç” uzmanlardı. Bundan 35 yıl önceki çalışmalara katılanlar o tarihlerde 35-40 yaşlarında idiler.
Gençler olmadan olmaz
Partilerde başkanlık ve yönetim sorumluğunu üstleneceklerin “gençlere” önem vermesi çok hem de çok önemlidir. Yaşlılar tabii ki olacak. Tabii ki deneyimlerinden yararlanılacak. Fakat dünya değişiyor. Türkiye değişiyor. İnsanları etkileyen faktörler, insanların bekleyişleri değişiyor. Genç kuşaklar farklı bilgi ve birikimlerle, güncel sorunlara çözüm getirecek dinamizme sahip.
Bugün CHP’nin kadrolarında maalesef gençler yok. O Kral’ın etrafındaki yaşlı kadro, şimdi O Kral’ı bıraktı, Bu Kral’ın yanına geçti. Bu Kral, vakit olmadığından ve de parti kadrolarında genç üye kalmadığından, istemese de yaşlı ekibi korumak durumunda olacak.
Bu Kral’ın yapması gereken iki iş var. (1) Öncelikle gençleri partiye çekmeye çalışmalıdır. Parti yönetimini gençleştirmelidir. (2) Öncelikle “CHP Araştırma Merkezi”ni tekrar kurmalıdır. Ecevit’in Göreme Sokak Takımı dağıldıktan sonra “CHP Araştırma Merkezi” kuruldu. Eski plancılardan Günal Kansu ile Algan Hacaloğlu’nun “Sosyal Demokrat Politikalar” oluşturma çabasını sürdürdükleri bir dönemde, 2000 yılında bu merkezin kapısına kilit vuruldu. Bu Kral, en kısa sürede iyi eğitim görmüş, ülke sorunlarını bilen Türk insanını tanıyan genç akademisyenleri toplayarak merkezi harekete geçirmek zorundadır. Araştırmaya dayalı, uygulanabilir bilgiler olmadan ve bunlara dayalı alternatif politikalar geliştirmeden “lafla peynir gemisi yürümez”. O Kral’dan sonra bu Kral da gelir gider. Hiçbir şey değişmez.
Güngör Uras – 23.05.2010
Bölüm 2
Buruş Lii
Ahmet Abi Brucee Lee
Sene bin dokuz yüz altmış bir. San Fransisko’dayım, sokakta ilizyon gösterileri yapıyorum, para kazanıyorum. Budist bi rahipten havaya yükselme numarası öğrenmişim, bi hareketle yerden beş santim yükseliyomuş gibi oluyorum millet şaşırıyo falan. Ama San Fransisko halkı o yıllarda toptan hippi, kafa dumanlı geziyolar, en dandik numarayı bile yiyiyolar. Bi gün acayip kafam bozuldu, aldım çantayı bohçayı otoyola. Bi araba durdu. Nereye gidiyosan beni de at dedim. Eyvallah, bastık Siyetıl’a geldik. Ben zıpladım Siyetıl’da indim. Güzel memleket.
Benim mide zil çalıyo, girdim bi Hong-Kong lokantası’na. İşte bu lokanta, benim rahmetli Buruş Lii ustayla ilk tanış tokuş olduğum mekandır. O yüzden tavsiye ederim, Siyetıl’a girer girmez sağdaki benzinliği geçince Chow’un Yeri Hong-Kong lokantası. Gidin, yiyin, beni hatırlayın.
Neyse ben içerde bi Hong-Kong usulü çekirgeli sarma söyledim onu yiyiyorum. Baktım garsonlar arasında bi kapışma çıktı, olay büyüdü. Baktım içerden, mutfaktan bi delikanlı geldi. “Nooluyo lan? Ne bu gürültü? Bi maymun çorba pişiremiyicek miyiz sessiz sessiz, anten herifler!” diye. Bunların, “sana ne lan, çizgi göz” demesiyle Buruş’un (sonradan öğrendim ismini cismini) bunlara havada dönerek girmesi bir oldu. Hatta nerdeyse daha önce oldu. Olayın nedeni sonucundan sonra gibi oldu, geldi bana hatta bi an. Hatta bi ara, “ulan galiba neden sonuç ilişkisi diye bişey yok, Aynştayn hata yapmış olmasın” diye düşündüm. Sonra baktım bunlar Buruş’un üstüne yirmişer otuzar gelmeye başladı. Ben de olaya ilgisiz kalmak delkikanlılığa sığmaz, deyip garsonlardan oluşan o sezyum bulutuna dalıverdim. Tabi girmemle çıkmam bir oldu. Hatta çıkmam girmemden önce oldu. Veya bana öyle geldi. Neyse efendim biz bunlan böylecene tanıştık, muhabbet ettik, doğu sanatlarından bahsettik, tütsü yaktık, alkol aldık falan. O gün öyle geçti, bi süre görüşemedik.
Sene bin dokuz yüz altmış üç. Waşington’da manavlık işine girdim, bi yandan da felsefi ortamları özlüyorum. Waşington Hal’indeki andavallılarla uğraşmaktan bezmişim. Ulan dedim madem bu kadar para yaptım, ne uğraşıyorum dedim yaa patlıcanla portakalla? Girerim bi üniversiteye, akademik ortamlara mis gibi takılırım. Süper manitalarla tanışırım, kitap okurum dedim. Baktım gazetelere Waşington Üniversitesi sınavla adam alıyo. Gittim Gung Fu (Kung Fu diil yanlış anlaşılmasın. Kung Fu ayrı) bölümüne yazıldım. Kalem, defter aldık. Üç ortalı harita metod (ne yazıcaksak, hayt hoyt mu yazıcaz?) dersliğe girdik, hoca gelicek, bekliyoruz. Hong Kong’lu bi herif gelicekmiş, çok süper herifmiş diye de muhabbet dönüyo arka sırada.
Derken, ulan içeri kim girdi beğenirsiniz? Cevaplarınızı ahmetabi@chivi… Yok yok lan şaka, söyliicem. Buruş Lii girdi. Hoca Buruş Lii’ymiş meğerse. Adam hırs yapıp Waşington Üniversitesine Gung Fu hocası olmuş. Ulan bu beni görünce bi sevindi bi sevindi, biz hemen sarmaş dolaş olduk. Öğrenciler falan şaşırdı tabi. Neyse dersten sonra okulun kafesinde muhabbet koyduk. Bu Linda diye bi kızla evlenmiş, acaip mutlularmış. Böyle bi kaç ay bunla acayip keyifli derler yaptık, geyikler döndürdük. Bu arada da ben dört ayda kara kuşağa geçtim, ne öğretse kapıyorum. Uç diyo uçuyorum, kaç diyor kaçıyorum. Kafamla mermer kırıyorum, ayak parmağımla sivrisinek tutuyorum, ters parendeyle duvara tırmanıyorum, beton yiyiyorum, granit yalıyorum. Böyle acayip bi performans gösterdim.
Ahmet Abi Brucee Lee
Ben kara kuşağa geçtim, sertifikayı aldım, iki gün sonra öbür öğrenciler la lü yapmaya başladı. Torpil dönüyo, adam kayırılıyo falan diye şamata yapıyolar. İş büyüdü. Olay müdüriyete yansıdı tabi, bunlar da -tabi sonuçta orası da bi ticarethane- Buruş Lii’nin hesabını kesmek zorunda kaldı. Ulan ben bi gıcık oldum. “Takma kafana lan” dedi Buruş, “ben zaten sonbahara ayrılıcaktım, 4750. caddede bağımsız bi Gung Fu kursu kurmayı planlıyodum, bi ay erken oldu”.
Bu kursu kurdu. Acayip de başarılı oldu, akın akın öğrenci geliyo, “hocam sizin hakkınızı yediler” diye. Arkasından bi kitap yazdı: “The Philosophical Art of Self Defens” (Türkçeye, “Hareket Çeken Hareketin Allaanı Görür Felsefesi” diye çevrildi). Sonra Linda’yla evlenip Oakland’a gitti, bi kurs daha açtı. E ondan sonrasını da hepimiz biliyoruz; gelsin filmler, gitsin diziler.
Peki Buruş Lii ünlü oldu da, tempra mı oldu? Buruş Lii hayatı boyunca asla tempra olmadı, en fazla toyota oldu mitsubişi oldu. Yetmiş üç senesinde, bi filminde dublör kullanmayıp, hızla gelen bi kamyonu kafa darbesiyle durdurma sahnesinde beyin kanaması geçirip ölene kadar her sene en az bi kere telefonla aradı. Hatta bi kere de Bayrampaşaya geldi, gezdik dolaştık.
Süper adamdı Buruş Lii.
Ahmet Abi
Not.: Bir zamanlar www.chivi.com’da yayınlanan Ahmet Abi serisinden.
Bir zamanlar çok bilinen sorulu cevaplı bir bilmece vardı.
Şöyleydi:
S- Dünyanın en kısa üç kitabı hangileridir?
C- “Arjantin’in Demokrasi Tarihi”, “İngiliz Mutfağı”, “Alman Mizah Edebiyatı”…
Bu bilmece güncelleştirilse, listeye bir kitap daha eklemek mümkün olur sanıyorum…
Kitabın başlığı da şu olabilir:
“Türk Siyasetinde Muhalefet Yöntemleri”…
Tek sayfalık bu kitabın ilk sayfasında sadece iki kelime bulunurdu:
“Hayır, olamaz!”
Çok partili demokrasiye gerçekten geçtiğimize inandığımız 1950′li yıllardan başlayarak bugüne kadar nelere “Hayır” denildiğini hatırlamaya çalışın.
Bu bunaltıcı liste uzayıp gider.
Eğer “Hayır, olamaz”ların gerekçelerini de kitaba eklerseniz, bu defa dünyanın en uzun kitaplarından biri çıkabilir ortaya.
İnanılmaz gerekçeler
Mesela “Köprüye hayır” diyenler “Önce Zap köprüsünü yapın” diyebilirler.
Avrupa Birliği üyeliğine “Hayır, olamaz” diyenler “Onlar ortak biz pazar olacağız” karşı savını seslendirebilirler.
İhracat hamlesine “Hayır” diyenler “İhraç edecek malımız mı var ki? İhracat yaparsak yiyecek şey bulamayız” bile diyebilirler.
Televizyonun Türkiye’ye gelmesini “Dövizimiz gider” diyerek engellemeye çalışmamışlar mıdır mesela?
Referanduma “Hayır” diyenler, “Yargıya danışmak varken halka danışmak sivil faşizmdir” gerekçesini üretebilirler…
Şimdi gündemde 3′üncü Boğaz Köprüsü var ya…
“Hayır”cıların ne tür gerekçeler üreteceklerini yine hayretle izleyeceğiz.
Hatta bazıları İstanbul’un büyümesini bile “Köprüler tuzağı”na bağlayacaklardır.
Şöyle bir hayal edin.
Ya “Hayır” diyenlerin istedikleri gibi bir Türkiye’de yaşıyor olsaydık bugün…
Mehmet Barlas – 01.05.2010
73 | Tekil Ziyaretçiler |
