Bu aralar E2′de Treme’ye takılıyorum.

Genel anlamda çok sürükleyici bir dizi değil ama müzikler ve bazı karakterler çok ilginç.

İşte hem müzik, hemde ilginç bir karakterin buluştuğu şarkı.

Shame, Shame, Shame W.

İyi ki yapmışım

Serkan Altuniğne karikatürleri gülmekten kırdı geçirdi.

Eline sağlık..

Başımız göğe erdi.
KeyfiZar

-Ne alakası var ya derken.

Sunum bitti, arkadaşa sordum “-O muz neden oradaydı?” diye. Oda reklamın merak uyandırmak, ilgi çekmek için olduğunu söyleme fırsatı olsun diye koymuş. Yani sunum sırasında biri sorsa da bende bunu sizlerle paylaşayım diye koydum dedi.

Neyse merakımızı da gidermiş olduk.

Dışarı çıkınca aklımda Muz kaldı.

Biz altı kişilik bir aileydik. 4 kardeş ve anne babadan oluşan.

O zamanlar nedendir bilmem. Annem pazara gider bütçemiz el verdiğince bir şeyler alırdı. Tüm meyveler ve sebzeler ait oldukları yere mutfağa giderdi. Kimisi buz dolabına, kimisi kiler gibi kullandığımız balkona.

Ama bir meyve vardı ki o asla buralara konmazdı, gizlenirdi.

Evet, Muz’dan bahsediyorum.

Muz genelde ortama şöyle girerdi. Akşam hep beraber televizyon izlerken, kafamıza sırtımıza birer adet atılır. Hep beraberken yiyelim denirdi.

Muzun bu kutsiyeti nerden gelirdi, diğer meyvelerden ayrıcalığı neydi bilmiyorum?! Ama bildiğim o muzlar anında mideye inerdi.

Şimdi evliyim muzda alabiliyoruz. (Allaha şükür.)

Ama o muzlardaki lezzet yok.

Neden acaba?

Neyi, niçin protesto ettikleri çok önemli değil. Her konuda haklı olduklarına ve desteklenmesi gerektiğine inanıyorum.

Feminizim vs. gibi konuların tarihçesi ve kızların gelişini müjdeleyen haberin detaylarına aşağıdaki linkten ulaşabilirsiniz.

Ben sizinle birkaç protesto resmini paylaşayım.

Haberin linki –> Radikal Gazetesi

Bazı aksesuarlar taşımak, onları ön plana çıkarmak zor zanaat.

Spor sevdalısı, ama daha da fazla Fenerbahçe sevdalısıyım. Betondan da, futboldan da anlamam ondandır. Ama voleyboldan da anlarım, yelkenden de anlarım, basketboldan da anlarım, masa tenisinden de anlarım, yüzmeden de anlarım, kürekten de anlarım, atletizmden de bokstan da anlarım.

2000’e yakın sporcu evladım vardır benim. Hepsi birbirinden değerlidir, çünkü onlar Fenerbahçe forması giyerler. Onlar Fenerbahçe formasını çıkarır milli formayı giyer; ülkemin insanlarının yurtdışında göğsünü kabartır, gözlerini yaşartır mutluluk gözyaşı döktürürler.

Ben evlatlarımın hepsini ismen tanırım, nereden geldiklerini, nasıl sporcular olduklarını bilirim. Ben hepsinin akıttıkları helal terin, kazandıkları her başarının kefiliyim, hamisiyim. Çünkü ben Fenerbahçe Spor Kulübü’nün Başkanıyım. 1990’dan bu yana kulübüme hizmet ettim. 1998’de “bir oy” farkla seçimi kazanıp başkan oldum. Herkesten de “bir farkım” oldu hep, çünkü ben Fenerbahçe’yi herkesten çok, canımdan, hayatımdan, kendimden çok sevdim.

Fenerbahçe’ye hayatımı adadım. Eşimi, çocuklarımı, işimi bıraktım gece demeden gündüz demeden Fenerbahçe’nin yolunda yürüdüm. Bu yolda hep doğru bildiklerimi yaptım. Kimsenin karşısında eğilmedim, bükülmedim. Çok eğilenler, çok sürünerek, yanımdan geçip gitmeye çalışanlar oldu ama zamanla hepsi ya ezildiler ya yok olup gittiler.

Sevenim de çok oldu sevmeyenim de. Beni kendilerine benzetemeyenler beni eğip bükemeyenler nefret etti benden. Kimsenin adamı olmadım,  sadece Fenerbahçe’nin Başkanı, Fenerbahçe’nin adamı oldum. Asırlık bir çınara liderlik ettiğimi, Ulu Önder Atatürk’ün kulübüne başkanlık yaptığımı hiç aklımdan çıkarmadım. Onun gösterdiği yolda sporu sevdim, öğrettim, uyguladım. Hiç yanlış yola sapmadım, sapmak isteyene beni yanlış yola çekmek isteyene de hiç müsade etmedim.

Çalıştım, hep çalıştım. Amatör sporların Türkiye’nin geleceği gençler için ne kadar önemli olduğunu gördüm. Bu alanda liderlik ettim amatör şubelere devletten daha fazla yatırım yaptım. Popülizm yapıp tüm kaynakları futbola ayırmadım. Ülkemi, ülkemin uluslararası müsabakalarda, boksta, yelkende, atletizmde dalgalanacak şanlı bayrağını düşündüm.

Tesisler yaptım. Yeni sporcular yetişsin, “Bu ülkeden sporcu çıkmaz” diyenler Türk gencinin başarısını görsünler diye. Genç çocuklar önce Fenerbahçeli olsunlar, sonra ülkelerine milletlerine faydalı fertler olsunlar diye her yanda tesisler yaptım. Gençleri hep heveslendirdim, cesaretlendirdim. Minik takımdaki sporcularımın bile isimlerini öğrendim, antrenmanlarına gittim onlara moral verdim. Fenerbahçelilik nedir, nasıl Fenerbahçeli olunur, o çubuklu forma nasıl kutsaldır, öğrensinler diye mücadele ettim.

Çok mücadele ettim; sağlığımı verdim. Sağlığımdan ödün verdim ama Fenerbahçe sevdamdan ödün vermedim. Ameliyat masasından kalkıp takımımın başında deplasmana gittim. Beni gören taraftar stadyumları salonları doldurdu. Önce, onlar da bana kızdılar. Tribünde küfür ettirmedim, kavgaya, kargaşaya izin vermedim. Ama sonra onlar da anladılar her şeyin daha büyük bir Fenerbahçe yaratmak için olduğunu. Büyük Fenerbahçe taraftarı benim yaptıklarımı görüyor, biliyor. Onların bilmesi, onların görmesi kafi. Onların sevgisi bundan sonra bana yeter.

Beni eğip bükemeyenler, beni kendilerine benzetemeyenler meyve veren ağacı taşlayanlar baktılar ki taşladıkça ağaç inadına daha da büyüyor yakmaya karar verdiler ağacı. Kurguladıkları bir senaryo ile bugün beni hayatımın en büyük sevdası Fenerbahçe’den kopardılar. Yaktılar ağacı, yanan ağacın yerine yenisinin dikilemeyeceğini bilmeyenler. Ama ben de tükendim. Bu süreç beni çok yordu. Ruhum, bedenim iflas etti, artık daha fazla taşı da ateşi de taşıyamaz hale geldim. Bu süreci atlattığımda hayatımın geri kalan bölümünde Fenerbahçe artık sadece yüreğimde bir sevda olarak kalacak. Şimdi sadece bu yaşamakta olduğumuz süreçte yine kulübüme hizmet etmeye devam edeceğim. Bu geçiş sürecinin ardından da artık gururla taşıdığım ve namusumla, onurumla yerine getirmek adına gecemi gündüzüme kattığım şerefli görevim son bulacak. Ama içimdeki Fenerbahçe sevdası asla bitmeyecek.

Fenerbahçe sevdam cehennem donana kadar sürecek. Dar ağacında olsam da son sözüm hep Fenerbahçe olacak…

Tüm bu duygu ve düşüncelerin içerisindeyken, 14 vatan evladının hain saldırılar sonucu şehit olduğunu öğrenmem sıkıntımı ve üzüntümü daha da artırdı. Kaybettiğimiz, Mehmetçiklerimize Allah’tan rahmet, kederli ailelerine ve ulusumuza da en derin duygularımla başsağlığı dileklerimi iletmek isterim.

Saygılarımla,

Aziz Yıldırım

www.fenerbahce.org

İnançlı ellerden çıkmış pankartlar asılacak dört bir yana. Gerçek sevdanın sembolü olan bayraklar dalgalanacak.Yeri göğü FENERBAHÇE şarkıları çınlatacak!

Sen!. Sarı-Lacivert renklere gönül vermiş FENERBAHÇELİ! Seni o akşam mabedinde yalnızca bir futbol maçı beklemiyor… 21 Temmuz akşamı seni Aykut KOCAMAN beklemiyor… Mehmet TOPUZ, Gökhan GÖNÜL, Volkan DEMİREL, Alex de SOUZA değil seni bekleyen…

Mabedim dediğin yerin arsasını kendi cebinden verdiği parayla satın alan 104 yıllık efsanenin kurucu başkanı NURİZADE ZİYA BEY bekliyor…

Kulübün sıkıntılı ilk yıllarında adını değiştirmesi karşılığında diğer kulüplerle birleşmesi teklif edildiğinde “FENERBAHÇE ben’im!” diyerek kulübün adının ve kimliğinin kuruluşundan henüz iki yıl sonra tarihe karışmasını engelleyen AYETULLAH BEY bekliyor…

FENERBAHÇE’nin kuruluş toplantısına ev sahipliği yapan ilk kaptan ENVER NECİP BEY bekliyor…

Göğsünde gururla taşıdığın armayı çizerek, nesilden nesile aktarılan bir sevda mührüne imza atan TOPUZ HİKMET bekliyor…

1914’te şehit olduğunda üniformasının altında FENERBAHÇE forması olan ÜSTEĞMEN SADIK BEY, Çanakkale şehidi PİYADE TEĞMEN NURETTİN BEY, at sırtında cepheden sahaya, sahadan cepheye koşarken şehit düşen sağ bek EMİRZADE ARİF BEY bekliyor…

“’Ne siz, ne de sizlerin paşaları bu kulübü yıkamayacak! Sizler ve sizler gibilerin üç kuruşluk menfaate eğilen karakterleri ile bu kulüp yasayacaksa ölsün daha iyi. Bu vatan bizimdir, gittiğiniz yer sizin olsun...’ diyen FENERBAHÇE’nin asil kaptanı, hocası, başkanı GALİP KULAKSIZOĞLU bekliyor…

Kendisini FENERBAHÇE’nin başarısına adayan, MUSTAFA KEMAL’in temennisini emir telakki edip arma aşkıyla kulübüne efsaneler kazandıran MUSTAFA ELKATİPZADE bekliyor…

Harrington ve yandaşlarına  sahayı dar eden ŞEKİP  – HASAN KAMİL – CAFER  – KADRİ – YAVUZ İSMET – FAHİR – SABİH – ALAATTİN – ZEKİ RIZA – ÖMER – BEDRİ 11’i bekliyor…

Sarı kazağından esinlenerek, FENERBAHÇE’ye KANARYA denmesini sağlayan “Uçan kaleci” CİHAT ARMAN bekliyor…

27 Mayıs’ın  komutanlarına “Bu Kulübü işgal kuvvetleri kapatamadı. Siz hiç kapatamazsınız” diye kafa tutan, FENERBAHÇE’nin tarihini yazan adam RÜŞTÜ DAĞLAROĞLU bekliyor…

Çene kemiğinin kırılmasına rağmen forma aşkıyla sahada kalmaya devam eden “Mehmetçik” BASRİ bekliyor…

“FENERBAHÇE büyüklüğü başka bir büyüklüktür, adı konamaz” diyen İSLAM ÇUPİ bekliyor…

Mabedine adı verilen, delicesine sevdiği renklere başkanlık yapmayı Başbakanlıktan önde tutan ŞÜKRÜ SARACOĞLU bekliyor…

Ve “Darağacında olsam bile son sözüm Fenerbahçe” diyen BAŞKANIN ve yöneticilerin seni bekliyor…

Seni 21 TEMMUZ akşamı FENERBAHÇE bekliyor!

Sen!. Sarı-Lacivert renklere gönül vermiş FENERBAHÇELİ! Günlerdir kulaklarında, kalbinde yankılanan sesi duyuyor musun? FENERBAHÇE ruhu seni çağırıyor!

*Fenerbahçeliler Derneği’nden (FBD) Sayın Uğur Akkaya’ya bu güzel yazısı ve kullanım hakkını bizimle paylaştığı için teşekkür ederiz.

www.fenerbahce.org