‘PerakendeMan’ Kategorisi İçin Arşiv

BloombergHT’de izlediğimiz Dragons Den’in Türkiye versiyonu için başvurular alınmaya başlanmış.

BBC’de yayınlanan programa bir projenizle katılıp anlatıyorsunuz. Karşınızda duran beş ejderden bir veya bir kaçı projenize inanıp, istediğiniz yatırımın tamamını yaparsa şirketinize ortak olup birlikte çalışmaya başlıyorsunuz.

Ejderler ilginç tiplerden oluşuyor. Duncan Bannatyne, James Caan, Peter Jones, Deborah Meaden ve Theo Paphitis.

Her biri servetlerini kendisi edinmiş olan başarılı iş adamları bazen karşılarına gelenleri yerin dibine sokuyor, bazense tuhaf gözüken projelere yatırımlar yapıyor.

Benim merak ettiğim ise Türkiye’deki programda ejder olarak kimler görev yapacak?

Bir gün arkadaşımla beraber Ankara’dan, İstanbul’a giderken havaalanında rötardan dolayı uzun süre beklemek zorunda kaldık. Bir bankanın Lounge’ına girmek istediğimizde ise benim o bankaya ait kartım olmadığı için ekstra ücret istediklerinden girmekten vazgeçtik.

Fakat uçağın kalkmasına hâla vakit vardı. Oyalanıp sohbet ederken keşke bir playstation kafe olsaydı diye düşündüm.

Bu fikri daha sonra başka bir arkadaşımla konuşurken onada anlattım. Aklına yattı ve bir maliyet araştırmasına girdik ve neden olmasın deyip ayrıldık. Ben Ankara’ya döndüm o ise Bursa’da çalıştığı için Bursa’ya döndü ve günler süren telefon trafiği de başlamış oldu.

Sürekli rakamlar üzerinde konuşuyorduk, bu arada havaalanına mobilya üreten bir arkadaşa fikrimizden bahsettik. (Çünkü havaalanında kiminle irtibata geçilir, nasıl görüşme ayarlarız bilmiyorduk. Aynı zamanda İstanbul’da bu işi takip edebilecek birine ihtiyacımız vardı.) Oda fikre sıcak baktı ve Tav’dan birisiyle görüşebileceğini bir dosya hazırlamamızı istedi.

Dosyayı hazırlamaya başladık, mekanın tasarımını bilgisayarda çizdik. Maliyet ve fiyat çalışmalarımızı son noktaya getirip dosyayı oluşturduk.

Artık sürecin sonuna gelmiş, yeni bir şeyin başlangıcını yaptığımızı düşünüp keyif içinde sonucu bekliyorduk .Çünkü bizim için en korkutucu şey olan mekan kiralama masrafı bu görüşme sonucunda ortaya çıkacaktı. Endişemiz hep “-Ya bu aşamadan sonra iş yatarsaydı”.

Ama bu aşamaya bile gelemedik çünkü bize verebilecekleri yerleri olmadığını söylediklerinden hayallerimiz suya düştü.

Fakat hiç pişman değilim, denemeyip bir süre sonra hava alanında playstation kafeyle karşılaşsam o zaman çok üzülebilrdim.

Kısmet bundan sonraki yeni projelere.

Yöneticinden nefret mi ediyorsun? Yâda bazen seni çileden mi çıkarıyor?

Üzerindeki bu stresi aşağıdaki oyun vasıtasıyla atabilirsin. Çeşitli ofis malzemeleriyle yöneticini dövebilir, aynı zamanda güzel vakit geçirebilirsin.

Hem de, işini kaybetmeden.

1. Öncelikle ENTER tuşuna tıklayın.
2. Karşınıza çıkan fincan resmine tıklayın.
3. Mouse’unuzu her hangi bir nesneye götürün, renk değiştiren bir nesnenin üzerine tıklayın.
4. Bir sonraki dövme tekniği için CLEANER tuşu ile önce ortalığı bir toparlayın.

Animasyon www.doodie.com’dan alınmıştır.

Bir dönem kâbus gibi geçmişti. Yeni rakipler peş peşe mağaza açmaya başlamıştı ve bu yerler için personel arayışına girmişlerdi.

Satış kadrosunda düşük maaş baremlerinde olan veya iş ortamında beklediğini bulamayan (terfi vb.) personeller ekibi terk etmek için bekledikleri fırsatı bu dönemde yakalamışlardı. Genelde mantık yerine duygularıyla karar verir, birçoğu bir süre sonra pişmanlık içinde kıvranıp dururlardı. Bu eğilimdeki personeller 3-4 kez bu davranışı sergilemedikleri sürece anlık karar vermeye devam ederler. Bu süreçte kimileri aradığı fırsatı yakalar, çoğunluk ise aynı kısır döngüde devam eder. Bir işten çıkar, diğerine, diğerine, diğerine geçer durur…

Değinmek istediğim konu ise yukarıda yazdığımın dışında, ayrılan personellerin etrafa yaydığı moral bozukluğudur. Bir ara mağazaya izinli gününde gelen personele ilk sorulan soru “-Ne oldu, ayrılıyor musun?” hâline gelmişti. Bu psikolojiyi ortadan kaldırmak için elimizde çok fazla araç yoktu. İnsanların somut istekleri vardı, “gelirlerini artırmak” istiyorlardı. Firmamız bakış açısı ise personel gelirini daha fazla satış yapmak suretiyle, daha fazla prim geliri elde etsindi. Bu hayata profesyonel bakan insanlar için ne kadar geçerli olsa da, çalıştığımız yaş grubu için pek fazla bir şey ifade etmiyordu. “Daha fazla gelir elde etmek istiyorlardı.” Bir bakıma bu anlaşılabilir bir şeydi. Eldeki kuş, daldaki kuştan iyidir.

Bizde madem gelir seviyesini artıramıyoruz. Ekip ruhunu harekete geçirmeye çalışalım, bu gidişleri ve karamsar ruh halinin etkisini azaltalım dedik. Bunun için ilk yaptığımız şey PES turnuvası yapmak oldu. İnsanlar bu turnuva sırasında, maçlardan bahsediyor. Birbiriyle kafa buluyordu. Daha sonra bayanlar dışarıda kalmasın diye karting ve bowling turnuvaları düzenlendi. Bu havadan tamamen kurtulduk diyemem ama en azından sancıyı azaltmıştı.

Bu kâbus rakipler mağaza açmaya başladığında tekrar başlasa da, hiçbir zaman o günlerdeki kadar sarsıcı olmadı.

Kriz zamanlarında iyi personelleri bulmak için firmalar zaman ayırmalı diye düşünüyorum. Çünkü kriz zamanlarında iyi elemanlar boşta kalır veya rakipleriniz alım yapmadığı için, aralarından iyileri seçebilirsiniz.

Ben ve bir grup arkadaşım şuan çalıştığım firmaya 2001 krizinden sonra, şirketin büyüme kararı aldığı zamanlarda dahil olduk. Bazılarımız belkide iş alternatiflerinin bu kadar kısıtlı olmadığı bir dönem olsa, bize teklif edilen maaş ve çalışma şartlarını kabul etmeyebilirdi. Şuan farklı firmalarda çalışıyor olabilirdi. Ama içinde bulunduğumuz şartlar bizi biraz daha kanaatkâr kılmıştı.

Şuan da böyle bir dönemden geçiyoruz. Kısa süre öncesine kadar Cv’leri inceliyor, görüşmelere çağırdığımız personellerden işe yarar birkaç kişi ayıklayamıyor. Tekrar tekrar personeller ile işe alım görüşmeleri yapıyorduk. Son birkaç ayda ise bu süreç değişti. Oldukça iyi ve vasıflı yeni personeller buluyoruz. Bulduğumuz bu arkadaşların bir kısmının ileride daha üst mevkilerde görev alacağına dair bir kanaatim de oluştu. (Tabi sahadaki performanslarına bakmak lazım).

Kısacası; şuan yeni personelleri kadroya eklemek ve verimsiz olanlar ile yolları ayırmanın tam zamanı.