Bu aralar E2′de Treme’ye takılıyorum.

Genel anlamda çok sürükleyici bir dizi değil ama müzikler ve bazı karakterler çok ilginç.

İşte hem müzik, hemde ilginç bir karakterin buluştuğu şarkı.

Shame, Shame, Shame W.

Not.: Video www.ted.com sitesinde yayınlanmaktadır.

İyi ki yapmışım

Serkan Altuniğne karikatürleri gülmekten kırdı geçirdi.

Eline sağlık..

Ahmet Altan

Tuhaf bir gündü dün.

İtalya’nın kredi notunun düşürüldüğü sırada, Türkiye’nin yerel para cinsinden kredi notu yükseltilmişti.

Amerika’nın bile kredi notunun düşürüldüğü bir kriz ortamında Türkiye yeryüzünde olağanüstü bir ekonomik başarının temsilcisi olarak duruyordu.

Böylesine zor bir zamanda böylesine müthiş bir başarı gösteren ülkenin başkentinde, üstelik de o başarının tescil edildiği gün bir bomba patladı.

Üç ölü, otuzdan fazla yaralı.

Parçalanmış gencecik insanlar.

Bütün dünya ajanslarının birinci haber olarak geçtiği bir felaket.

Henüz bu alçaklığı kimin yaptığı, bir okulun tam karşısına ve şehrin göbeğine kimin bomba koyduğu bilinmiyor.

Şimdilik bilinen, patlayan aracı oraya üç kişinin park ettiği ve uzaktan patlattığı.

İlk ve “olağan” şüpheli elbette PKK.

Ama PKK’nın basın sorumlusu, İngilizce yayın yapan bir internet sitesine, “bombayı biz koymadık” dedi.

Daha önce de benzer bazı saldırılarda PKK “biz yapmadık” demiş, ardından TAK denen örgüt “ben yaptım” diye ortaya çıkmıştı.

TAK’ın PKK’dan başka bir şey olduğuna inanan biri var mı bilmiyorum ama varsa da ben onlardan biri değilim.

Üstlenilmeyecek kadar rezilce saldırılarda TAK, PKK’nın kullandığı bir maske.

Saldırının PKK’nın eseri olduğu anlaşılırsa sanırım bu rezillik PKK’nın bundan sonraki geleceğini derinden etkiler.

Bir hata yapmamak için olayın netleşmesini beklemek daha akıllıca bence.

Biz, şimdilik “dünyanın ekonomide parlayan yıldızının” neden böyle bir şiddet kıskacına düştüğüne bakalım.

Ekonomide, üreten, ürettiğini satan, disiplinden uzaklaşmayan, bütçesini sağlam tutan, Çin’den Latin Amerika’ya, Afrika’dan Avrupa’ya neredeyse bütün dünyayı kucaklayan bir anlayışa sahibiz.

Çok sistemli ve akılcı adımlar atıyoruz.

Hamaset, ekonomiye hiç bulaşmıyor.

Akıl ne gerektiriyorsa ekonomide onu yapmaya uğraşıyoruz.

Sonucunu da alıyoruz.

Siyasetteki yaklaşımımız ise ekonomideki yaklaşımımıza hiç benzemiyor.

Özellikle son zamanlarda “silahı ve gücü” neredeyse kutsallaştıran bir tavrımız var.

İsrail’le dövüştük dövüşeceğiz, hadi diyelim İsrail gerçekten de çağın çok gerilerinde kalmış bir siyasetçi grubu tarafından yönetiliyor, dünyanın gerçeklerini kavramıyor, gittikçe yalnızlaşıyor, yalnızlaşırken de hem kendisine hem çevresine bela çıkarıyor.

Suriye ile gerginliğimiz de anlaşılır bir şey, kendi halkını öldüren bir diktatörü destekleyecek halimiz yok.

Ama Kıbrıs’la neden aniden petrol kavgasına girip “savaş gemilerimizi göndeririz” diye bağırıyoruz?

Ne bizim Kıbrıs’la ilişkimiz, ne KKTC’nin varlığı dünya tarafından kabul ediliyor, biz “başkasının memleketinde” hâlâ binlerce asker bulunduran bir ülke durumundayız, bu şartlarda dünyada nasıl taraftar bulup, nasıl “oralarda petrol aramanın bizim hakkımız” olduğunu kabul ettireceğiz?

Doğu Akdeniz’de hem İsrail’le, hem Kıbrıs’la, hem Yunanistan’la savaşa mı gireceğiz, girersek bu bizim ekonomimizi ve siyasetimizi nasıl etkileyecek, sivilleşme nasıl gelişecek, yeniden militaristleşmenin yolu açılmayacak mı, o yol bizi yeni Balyozlara sürüklemeyecek mi?

Kürt meselesinde de aynı durumla karşı karşıyayız.

Her türlü müzakereye sırt çeviren Kandil’i boşverin ama Kürtlerin temel haklarını neden hâlâ bu devlet kabul etmiyor, neden “gizli müzakerelerde” konuşulanları hayata geçirmiyor, neden bunların yapılması için PKK’nın “oluru” bekleniyor, neden koskoca toplum PKK’nın yöneticilerinin keyfine bırakılıyor?

Ekonomide bu kadar güçlü olan bir ülkenin bütün siyasi çözümleri böylesine “askerîleşmemeli” bence, ekonomide nasıl sivilleşip başarılı oluyorsak, siyasette de aynı sivilleşmeyi ve başarıyı yakalamak mümkün.

Ne yaparsan yap daha uzun bir süre masum insanları öldüren alçaklar çıkacaktır ama Türkiye “sivilleştikçe” alçakların alçak olduğu da daha çok anlaşılacak, taraftarları daha azalacaktır.

Zavallı genç kızları parçalayan, günahsız insanları öldüren ödlek bir psikopat grubunu lanetlemek ve yakalayıp cezasını vermek gerekir ama bunu yaparken “ekonomideki aklı siyasette de gösteriyor muyuz” diye sormak da gerekir bence.

Ahmet Altan – Taraf Gazetesi

www.taraf.com.tr

Başımız göğe erdi.
KeyfiZar

Mustafa Kemal, Selanik’te değil de Musul’da doğmuş bir Osmanlı paşası olsaydı, Kurtuluş Savaşı’nı Türklerle ve Kürtlerle birlikte gerçekleştirdikten sonra kurulmasına önayak olduğu cumhuriyetin adını “Kürdiye Cumhuriyeti” koysaydı, kendisi de Meclis kararıyla “Atakürt” adını alsaydı…

Kürdiye Cumhuriyeti’nin bütün vatandaşlarına “Kürt” deneceği için hepimiz “Kürt” sayılsaydık, Taksim’e, Kadıköy’e, Kızılay Meydanı’na, Kordon’a “Ne mutlu Kürdüm diyene” pankartları asılsaydı…

“Kürdiye’de” Türk olmadığı, herkesin aslında Kürt olduğu söylenseydi, kendilerini Türk sananların aslında “deniz Kürdü” oldukları iddia edilseydi…

Kürtlerin “yedi bin yıllık” bir tarihi bulunduğunu, Anadolu’nun esas sahiplerinin Kürtler olduğunu, Moğolların, Hunların, Etrüsklerin aslında Kürtlerin atası sayıldığını, Osmanlıdaki Kürt paşalarının kahramanlıklarını derslerde okusaydık.

Teoman, Cengiz, Atilla, Osman gibi isimler almamız yasaklansaydı, Berfin, Beruj, Tiruj, Nevruz gibi isimler almak zorunda kalsaydık…

Türkçe televizyon kurulması yasak edilseydi, bütün televizyon yayınları Kürtçe yapılsaydı…

Romanlarımızı, hikayelerimizi, şiirlerimizi Kürtçe yazmak zorunda kalsaydık, yalnızca Kürt şarkıları dinleseydik, gazetelerimizi Kürtçe çıkarsaydık…

Okullarımızda yalnız Kürtçe okutulsaydı ve Türkçe okutulması yasaklansaydı…

“Biz Türküz, bizim bir tarihimiz, bir dilimiz var” dediğimizde sorgusuz sualsiz hapislere atılsaydık.

İstanbul’da, Ankara’da, İzmir’de, Bursa’da, Edirne’de polis sürekli olarak bizi izleseydi, “özel timler” bizim “Kürdiye Cumhuriyeti’ni” parçalamak isteyen “ayrılıkçılar olmamızdan” kuşkulanıp hepimize sürekli “suçlu” muamelesi yapsaydı, sırf Türk olduğumuz için hakaretlere uğrasaydık.

12 Eylül darbesinden sonra bütün batı bölgesindekiler hapishanelere doldurulsa, inanılmaz işkencelerden geçirilse, boğazlarına kadar çamurların içine battıkları hücrelere konsa, tazyikli sularla iç organları perişan edilse, azgın köpeklerle bacakları parçalansaydı…

Evlerimiz basılsa, ayrılıkçı “Türk teröristlere” yardım ettiğimiz iddialarıyla apartmanlarımız yakılsa, biz evimizden bir eşya bile alamadan çıkarılıp, Diyarbakır’a, Hakkari’ye sürgüne gönderilerek, çadırlarda yaşamak zorunda bırakılsaydık…

Biz Türkler buna razı olur muyduk, “işte hepiniz Kürdiye Cumhuriyeti’nin vatandaşı olarak birer Kürtsünüz, ayrıca Türklük diye niye tutturuyorsunuz, isterseniz başbakan bile olabilirsiniz” sözlerini bir hakkaniyet işareti olarak kabul eder miydik?

Yoksa, Türk kimliğimizin, dilimizin, kültürümüzün, bu ülkenin “eşit” vatandaşları olarak kabul edilmesinde ısrarcı mı olurduk?

Bu ülkenin Türk ve Kürt vatandaşları var ve tarih “Türk” çizgisinden yürümüş, bugün bizim “Türk” olarak kabul edemeyeceklerimizi Kürtlerin kabul etmesini istemişiz, bu yersiz istek sonunda patlamış, ülke önce teröre arkasından bir iç savaşa yuvarlanmış.

Türkiye’nin bu kanlı karmaşadan “demokrasiyle” ve Kürt vatandaşların “kimliklerinin” kabulüyle kurtulacağına inanan insanlar, bu düşüncelerini dile getirdiklerinde, bizim yöneticilerle taraftarları hep aynı soruyu soruyor:

- Nedir demokratik çözüm, nedir Kürt kimliği?

Biz Türkler, bir “Kürdiye Cumhuriyeti’nde” yaşasaydık ne isteyeceksek, bu isteklerin bugün Kürtler tarafından dile getirilmesini kabul etmektir demokrasi.

Kendimiz için isteyeceğimizi, bizimle eşit oldugunu kabul ettiğimiz insanlara vermemek için bu kadar kan dökmeye, ülkeyi bir çıkmaza sürüklemeye değer mi?

Değmez diyenler “demokrasi” istiyor işte.

Demokrasiyi getirmek çok mu zor zanaat?

BARIŞ İÇİN ÇOK MU UZAĞIZ?

Ahmet Altan – 17.04.1995

-Ne alakası var ya derken.

Sunum bitti, arkadaşa sordum “-O muz neden oradaydı?” diye. Oda reklamın merak uyandırmak, ilgi çekmek için olduğunu söyleme fırsatı olsun diye koymuş. Yani sunum sırasında biri sorsa da bende bunu sizlerle paylaşayım diye koydum dedi.

Neyse merakımızı da gidermiş olduk.

Dışarı çıkınca aklımda Muz kaldı.

Biz altı kişilik bir aileydik. 4 kardeş ve anne babadan oluşan.

O zamanlar nedendir bilmem. Annem pazara gider bütçemiz el verdiğince bir şeyler alırdı. Tüm meyveler ve sebzeler ait oldukları yere mutfağa giderdi. Kimisi buz dolabına, kimisi kiler gibi kullandığımız balkona.

Ama bir meyve vardı ki o asla buralara konmazdı, gizlenirdi.

Evet, Muz’dan bahsediyorum.

Muz genelde ortama şöyle girerdi. Akşam hep beraber televizyon izlerken, kafamıza sırtımıza birer adet atılır. Hep beraberken yiyelim denirdi.

Muzun bu kutsiyeti nerden gelirdi, diğer meyvelerden ayrıcalığı neydi bilmiyorum?! Ama bildiğim o muzlar anında mideye inerdi.

Şimdi evliyim muzda alabiliyoruz. (Allaha şükür.)

Ama o muzlardaki lezzet yok.

Neden acaba?

Neyi, niçin protesto ettikleri çok önemli değil. Her konuda haklı olduklarına ve desteklenmesi gerektiğine inanıyorum.

Feminizim vs. gibi konuların tarihçesi ve kızların gelişini müjdeleyen haberin detaylarına aşağıdaki linkten ulaşabilirsiniz.

Ben sizinle birkaç protesto resmini paylaşayım.

Haberin linki –> Radikal Gazetesi