Bir dönem kâbus gibi geçmişti. Yeni rakipler peş peşe mağaza açmaya başlamıştı ve bu yerler için personel arayışına girmişlerdi.

Satış kadrosunda düşük maaş baremlerinde olan veya iş ortamında beklediğini bulamayan (terfi vb.) personeller ekibi terk etmek için bekledikleri fırsatı bu dönemde yakalamışlardı. Genelde mantık yerine duygularıyla karar verir, birçoğu bir süre sonra pişmanlık içinde kıvranıp dururlardı. Bu eğilimdeki personeller 3-4 kez bu davranışı sergilemedikleri sürece anlık karar vermeye devam ederler. Bu süreçte kimileri aradığı fırsatı yakalar, çoğunluk ise aynı kısır döngüde devam eder. Bir işten çıkar, diğerine, diğerine, diğerine geçer durur…

Değinmek istediğim konu ise yukarıda yazdığımın dışında, ayrılan personellerin etrafa yaydığı moral bozukluğudur. Bir ara mağazaya izinli gününde gelen personele ilk sorulan soru “-Ne oldu, ayrılıyor musun?” hâline gelmişti. Bu psikolojiyi ortadan kaldırmak için elimizde çok fazla araç yoktu. İnsanların somut istekleri vardı, “gelirlerini artırmak” istiyorlardı. Firmamız bakış açısı ise personel gelirini daha fazla satış yapmak suretiyle, daha fazla prim geliri elde etsindi. Bu hayata profesyonel bakan insanlar için ne kadar geçerli olsa da, çalıştığımız yaş grubu için pek fazla bir şey ifade etmiyordu. “Daha fazla gelir elde etmek istiyorlardı.” Bir bakıma bu anlaşılabilir bir şeydi. Eldeki kuş, daldaki kuştan iyidir.

Bizde madem gelir seviyesini artıramıyoruz. Ekip ruhunu harekete geçirmeye çalışalım, bu gidişleri ve karamsar ruh halinin etkisini azaltalım dedik. Bunun için ilk yaptığımız şey PES turnuvası yapmak oldu. İnsanlar bu turnuva sırasında, maçlardan bahsediyor. Birbiriyle kafa buluyordu. Daha sonra bayanlar dışarıda kalmasın diye karting ve bowling turnuvaları düzenlendi. Bu havadan tamamen kurtulduk diyemem ama en azından sancıyı azaltmıştı.

Bu kâbus rakipler mağaza açmaya başladığında tekrar başlasa da, hiçbir zaman o günlerdeki kadar sarsıcı olmadı.