Ben Aziz Yıldırım, Fenerbahçe Spor Kulübü Başkanı. 1952 yılında Diyarbakır Ergani’de doğdum. Bu ülkenin insanıyım. İnşaat mühendisiyim. Bugüne dek kendi ülkem ve milletim için çalıştım ve gözlerimi de vatanımda yumacağım.

Spor sevdalısı, ama daha da fazla Fenerbahçe sevdalısıyım. Betondan da, futboldan da anlamam ondandır. Ama voleyboldan da anlarım, yelkenden de anlarım, basketboldan da anlarım, masa tenisinden de anlarım, yüzmeden de anlarım, kürekten de anlarım, atletizmden de bokstan da anlarım.

2000’e yakın sporcu evladım vardır benim. Hepsi birbirinden değerlidir, çünkü onlar Fenerbahçe forması giyerler. Onlar Fenerbahçe formasını çıkarır milli formayı giyer; ülkemin insanlarının yurtdışında göğsünü kabartır, gözlerini yaşartır mutluluk gözyaşı döktürürler.

Ben evlatlarımın hepsini ismen tanırım, nereden geldiklerini, nasıl sporcular olduklarını bilirim. Ben hepsinin akıttıkları helal terin, kazandıkları her başarının kefiliyim, hamisiyim. Çünkü ben Fenerbahçe Spor Kulübü’nün Başkanıyım. 1990’dan bu yana kulübüme hizmet ettim. 1998’de “bir oy” farkla seçimi kazanıp başkan oldum. Herkesten de “bir farkım” oldu hep, çünkü ben Fenerbahçe’yi herkesten çok, canımdan, hayatımdan, kendimden çok sevdim.

21 Temmuz akşamı Şükrü Saracoğlu’nda bir maç oynanacak. Ama bu, sadece bir futbol maçı değil. O akşam  Kadıköy semaları sarı lacivert aşka boyanacak! Lacivert gökyüzü sapsarı bir tutkuyla alev alacak! O akşam FENERBAHÇE ruhu, kendisini yok sayanlara meydan okuyacak!

İnançlı ellerden çıkmış pankartlar asılacak dört bir yana. Gerçek sevdanın sembolü olan bayraklar dalgalanacak.Yeri göğü FENERBAHÇE şarkıları çınlatacak!

Sen!. Sarı-Lacivert renklere gönül vermiş FENERBAHÇELİ! Seni o akşam mabedinde yalnızca bir futbol maçı beklemiyor… 21 Temmuz akşamı seni Aykut KOCAMAN beklemiyor… Mehmet TOPUZ, Gökhan GÖNÜL, Volkan DEMİREL, Alex de SOUZA değil seni bekleyen…

Mabedim dediğin yerin arsasını kendi cebinden verdiği parayla satın alan 104 yıllık efsanenin kurucu başkanı NURİZADE ZİYA BEY bekliyor…

Rize’de doğdum. Bir yaşımdayken İstanbul’a geldim. (Belki daha ufak) Kendimi bildiğim ilk zamanlar Kadıköy’de oturuyordum. Tüm arkadaşlarım Fenerbahçeliydi, bir tanesi hariç o da Galatasaraylıydı. (Ama iyi çocuktu kızmayın)

Yazın gece yarılarına kadar sokakta maçlardan konuşur, transferleri tartışırdık. Erkan diye bir arkadaşımız aramızda en fanatik oydu (veya biraz daha aptalımız). Bazen onu kızdırır ağlatırdık. Sonuçta ne kadar taraftar olsak da amacımız eğlenmek, hayatımıza neşe katmaktı.

Maçlara grupça giderdik 7-8 kişi. Paramız az olduğu için açık tribünde yerimizi alırdık. Donumuza kadar yağmuru yiyip maç izlemişliğimiz vardır. Ama günün sonunda kazanmışsak müthiş bir keyif yanında da yapacağımız maç yorumları. Kaybettiysek üzüntü ve ardından yine maç yorumları.

Zaman geçiyor bu sefer farklı çevrelerden de insanlar tanımaya başlıyorsun. Trabzonsporlu, Beşiktaşlı vs. Aramızda bu sefer maç yorumları yaparken şike tartışması da çıkmaya başladı. Yok hakem bunu yaptı, yok sizin şu maçta da bu oldu vb.

Şampiyonluk gelmeden hazırlık yapayım dedim. Fenerbahçem karikatürleri herkese armağan olsun.

Buca Spor maçı, Trabzonspor puan kaybetmeseydi Fenerbahçe için kolay bir maç olacaktı. Ama Trabzon puan kaybetti.

Fenerbahçe hep en gereksiz maçlarda puan kaybetmesi ile ün yapmış durumda. Son maçları ile 2 defa şampiyonluğu kaçırdığı düşünülürse haksız sayılmam.

Şampiyon olursak her halde bunu sağlayan Buca Spor galibiyeti olacak. Çok kritik bir dönemde iyi mücadele eden bir takıma karşı alınmış çok değerli 3 puan.

Şansımızın  ve Alex’in yardımıyla umarım şampiyon oluruz.

Kendimi bildim bileli Fenerbahçe’liyim. Dört yıl öncesine kadar Acıbadem’de oturduğum için maçlarına gider, tezahürat eder, eğlenir eve dönerdik. ŞimdiAnkara’da yaşıyorum. O yüzden maçları sadece ekranlardan izliyorum. İyi de ediyormuşum.

Bu sene şampiyonluk son maça kalınca, gün içinde ya maçı kaybedersek diye düşünsekte pek dillendirmiyorduk. Galatasaraylı,Beşiktaşlı arkadaşlar ile kafa buluyor ama bir taraftan ya kaybedersek deyip “eyvah” çekiyorduk.

Ne yazık ki düşünmek istemediğimiz gerçek oldu. Fenerbahçe berabere kaldı,Bursa galip geldi. Şampiyon Bursa spor oldu.

Bursa sporu tebrik ediyorum, Ertuğrul Sağlam’ı tebrik ediyorum. Çünkü kısıtlı koşullarla oldukça zor bir işi başardılar. Her ne kadar bizleri üzdülerse de helâl olsun diyorum.