Rize’de doğdum. Bir yaşımdayken İstanbul’a geldim. (Belki daha ufak) Kendimi bildiğim ilk zamanlar Kadıköy’de oturuyordum. Tüm arkadaşlarım Fenerbahçeliydi, bir tanesi hariç o da Galatasaraylıydı. (Ama iyi çocuktu kızmayın)

Yazın gece yarılarına kadar sokakta maçlardan konuşur, transferleri tartışırdık. Erkan diye bir arkadaşımız aramızda en fanatik oydu (veya biraz daha aptalımız). Bazen onu kızdırır ağlatırdık. Sonuçta ne kadar taraftar olsak da amacımız eğlenmek, hayatımıza neşe katmaktı.

Maçlara grupça giderdik 7-8 kişi. Paramız az olduğu için açık tribünde yerimizi alırdık. Donumuza kadar yağmuru yiyip maç izlemişliğimiz vardır. Ama günün sonunda kazanmışsak müthiş bir keyif yanında da yapacağımız maç yorumları. Kaybettiysek üzüntü ve ardından yine maç yorumları.

Zaman geçiyor bu sefer farklı çevrelerden de insanlar tanımaya başlıyorsun. Trabzonsporlu, Beşiktaşlı vs. Aramızda bu sefer maç yorumları yaparken şike tartışması da çıkmaya başladı. Yok hakem bunu yaptı, yok sizin şu maçta da bu oldu vb.

KEMAL Kılıçdaroğlu aslında bundan çok daha önce yapılması gerekeni yapıp CHP’nin aday listelerinde bazı yıllanmış isimlere yer vermedi ve sabık genel başkan Deniz Baykal’ın çevresinin seçimlere girmelerini engelledi ya…
Milletvekilliği bir meslek, demokrasi denen sistem de milletvekilliğini hayat boyu yapmak olduğu için Meclis’e iki ay sonra veda edecek olan bazı CHP’liler önce şaşırmışlar, sonra hiddet buyurmuşlar ve Kılıçdaroğlu’nun aleyhine ağızlarına geleni söylüyorlar…
Hele, Ankara Milletvekili Yılmaz Ateş! Öyle bir hiddetlenmiş ki, Kemal Kılıçdaroğlu ile ekibini “işgalcilikle” suçlamış. Yılmaz Bey “Anadolu’daki işgali CHP kaldırdı, CHP’de işgal güçleri barınamaz!” demiş…
Ne kadar yanlış, nasıl eksik ve ne derece hatalı bir açıklama!
CHP’nin geçmişini Yılmaz Ateş’in sözlerinden öğrenmeye kalkacak olanlar, Türkiye’nin bu en eski partisinin şimdiye kadar sadece Anadolu’daki işgali kaldırmış ama başka bir iş yapmamış olduğunu zannedecek ve son derece noksan bilgilerle donanacaklar…

ARENA Stadı’ndaki protesto Başbakanın ve GS yöneticilerinin hiç beklemediği bir olaydı muhakkak… GS Başkanı Adnan Polat, derin bir üzüntüyle, stadın yapımında Başbakan’ın rolünü, hatta onun sayesinde yapıldığını anlatarak özür diledi.

Çirkin, kaba, kadir bilmez bir olaydı muhakkak.

Ama Başbakan bu olayı ve toplumun bazı kesimlerindeki hareketlenmeyi dikkatle okumalıdır…
Çünkü Başbakan önümüzdeki seçimlerde üçüncü defa iktidara gelecektir ve iktidarların üçüncü dönemi daima çok zorluklarla karşılaşır; evrensel bir kuraldır bu.

Kendimi bildim bileli Fenerbahçe’liyim. Dört yıl öncesine kadar Acıbadem’de oturduğum için maçlarına gider, tezahürat eder, eğlenir eve dönerdik. ŞimdiAnkara’da yaşıyorum. O yüzden maçları sadece ekranlardan izliyorum. İyi de ediyormuşum.

Bu sene şampiyonluk son maça kalınca, gün içinde ya maçı kaybedersek diye düşünsekte pek dillendirmiyorduk. Galatasaraylı,Beşiktaşlı arkadaşlar ile kafa buluyor ama bir taraftan ya kaybedersek deyip “eyvah” çekiyorduk.

Ne yazık ki düşünmek istemediğimiz gerçek oldu. Fenerbahçe berabere kaldı,Bursa galip geldi. Şampiyon Bursa spor oldu.

Bursa sporu tebrik ediyorum, Ertuğrul Sağlam’ı tebrik ediyorum. Çünkü kısıtlı koşullarla oldukça zor bir işi başardılar. Her ne kadar bizleri üzdülerse de helâl olsun diyorum.

100 yıllık Fenerbahçe Cumhuriyeti’nin, bizim 85 yıllık cumhuriyetimizden daha iyi durumda olduğunu görmek için bir maç yetti. Bir kere ahali cumhuriyetine daha sadık. “Kale”si daha iyi korunuyor, Başkan’ı daha az tartışılıyor. Avrupa konusunda da daha kararlılar.

Develi’de maç hazırlığı- Bir hayırlı sonuç almaya gittik. (Soldan sağa) Tahir Özyurtseven, Faik Açıkalın, Can Dündar, Erdal Güven,  Ali Acar, Sedat Ergin (tek Beşiktaşlı), Münir Cankurtaran.

Pek maç kültürü olmayan biri Fenerbahçe-Chelsea gibi dev bir maça giderse ne olur? İşin içindekilere tanıdık gelen heyecan, bir acemi için hayret verici izlenimlere dönüşür.
Benim için de öyle oldu.