Yüzlerce milletvekili adayı içinde en çok dikkati çeken isimlerden biri olan sinemacı-yazar Sırrı Süreyya Önder, kucaklayıcı bir dille seçmenin karşısında… Önder’le YSK’nın kararını, Güneydoğu’da yaşanan gerginliği, bölünme paranoyasını konuştuk…

İnsaf çarşısında buluşalım” diyor, “Kelimeleri hoyratça kullanmayalım” diyor, “Hayat bizi tekzip etmez inşallah” diyor. Sırrı Süreyya Önder’in sırrı samimiyetinde, seçtiği, kullandığı kelimelerde… BDP’nin İstanbul 2. Bölgeden bağımsız milletvekili adayı olan Önder Türkiye’nin ihlaller ülkesi olmasından kurtulmasını istiyor. Sihirli bir formülü yok, elinde yine kelimeleri var, diyor ki: “Kibiri bir yana bırakacağız, bu ülkeyi gül bahçesine döndüreceğiz!”

■ Nasıl geçiyor günleriniz?

Kaosla. Daha bir türlü kampanyayı başlatamadık. Kitleyi teskin etmeye, yatıştırmaya, süreci barış çizgisinden hiç kopartmamaya yönelik muazzam bir seferberlik halimiz var.

KEMAL Kılıçdaroğlu aslında bundan çok daha önce yapılması gerekeni yapıp CHP’nin aday listelerinde bazı yıllanmış isimlere yer vermedi ve sabık genel başkan Deniz Baykal’ın çevresinin seçimlere girmelerini engelledi ya…
Milletvekilliği bir meslek, demokrasi denen sistem de milletvekilliğini hayat boyu yapmak olduğu için Meclis’e iki ay sonra veda edecek olan bazı CHP’liler önce şaşırmışlar, sonra hiddet buyurmuşlar ve Kılıçdaroğlu’nun aleyhine ağızlarına geleni söylüyorlar…
Hele, Ankara Milletvekili Yılmaz Ateş! Öyle bir hiddetlenmiş ki, Kemal Kılıçdaroğlu ile ekibini “işgalcilikle” suçlamış. Yılmaz Bey “Anadolu’daki işgali CHP kaldırdı, CHP’de işgal güçleri barınamaz!” demiş…
Ne kadar yanlış, nasıl eksik ve ne derece hatalı bir açıklama!
CHP’nin geçmişini Yılmaz Ateş’in sözlerinden öğrenmeye kalkacak olanlar, Türkiye’nin bu en eski partisinin şimdiye kadar sadece Anadolu’daki işgali kaldırmış ama başka bir iş yapmamış olduğunu zannedecek ve son derece noksan bilgilerle donanacaklar…

SHIT! Kahretsin! Yazı günüm geldi. Birşeyler karalayıp köşemi doldurmak zorundayım… Genel yayın yönetmenime “Yazmam şart mı? Para alabilmek için mutlaka yazmak zorunda mıyım?” diye sordum, “Yazmazsan kuruş vermeyiz” dedi. Çok sinirlendim ve içimden onu öldürmek geliyor!
Evde sabahtan beri düşünüyorum ama yazacak bir konu bulamıyorum. Galiba en iyisi gene Asiye’den bahsetmek! Geçen gün saydım, köşemde son on sene içerisinde tam üçyüz elli yedi bin altı yüz seksen dört defa Asiye’yi yazmışım. Ama ne yapayım, başka konum ve de çarem yok… Asiye benim can simidim, şablonum!
Rahatımı bozmayı hiç sevmem… Konusuz kaldığım günlerde Asiye’den bahsetmek işimi çok kolaylaştırıyor ama bu kadın canımı sıkmaya başladı. Zaten evlendiğimiz günden beri doğru dürüst bir yemek bile pişirmedi. Dün pazara gidip lâhana almış. Akşam, kapuska yedik. “Kapuskayı böğürtlen turşusu ile kaynatırsan afrodizyak gibi olur” diye kaç defa söyledim, dinletemedim. “Tuzu galiba biraz fazla” diyecek oldum ama öyle bir bakış attı ki, korktum. Mecbur kaldım, “Kapuskanın iyisi şap gibi olanıdır. Eline sağlık” dedim. Sofradaki ibrik de canımı çok sıktı ya, neyse…

Tolga Çevik’inmutfakta bulaşık yıkarken aklına gelen ve büyük ilgi gören programı Komedi Dükkanı, 2 yıllık aradan sonra Eylül’de Star’da başlıyor. Ailesinin işinden önce geldiğini vurgulayan ünlü komedyen, Cem Yılmaz’ın kardeşi Özge Çevik’le evli ve iki çocuk babası. Çevik, eşinin ‘artık yeter, her gün evde ol’ demesi halinde dükkanı kapatıp, mesleği bırakıp evine dönebileceğini belirtecek kadar aile kurumuna önemveriyor. Yapımcısı Plato Film’in bahçesinde buluştuğumuz Tolga Çevik ile aile hayatını, askerlik günlerini ve yeni projelerini konuştuk.

*** İki yıllık aradan sonra Komedi Dükkanı’nı açıyorsunuz. Dönüş, yeniden başlamak gibi heyecanlandırıyor mu?
Çok heyecanlıyım. 2 yıl uzun bir süre. Çok özledik. Ben, teknik ekip ve Plato çok heyecanlıyız.
*** Komedi Dükkanı yarıda kalmış gibi mi hissediyorsunuz?
Yarıda kaldı çünkü onun 4 yıllık planlanmış hikâyesi var. Bunu en başında kurgulayarak başladım. Şimdi o hikâyenin yarısından biraz ilerideyiz. O karakterin sahneye çıktığı ilk günden bu güne bir gelişimi var, bizi sürekli sesiyle yöneten yönetmenle arasındaki ilişkide bir gelişim var. Kendiyle ilgili keşfedeceği şeyler var. Görmeyeceğiz ama sesinden anlayacağız. Ama bu sene sahnede bazı değişiklikler olacak.

DENGESİ, odağı olmayan, mesaj kaygısı taşımayan kaosa teslim olmuş bir yazı denemesi yapacağım. Hani kahvede konuşur gibi…
Müsaadenizle…

Kemal Kılıçdaroğlu, Irak sınırının en uç noktasına niye gidiyor? Başbakan Erdoğan gibi çömelmeyecekmiş! Orada ayakta durulsa ne olur durulmasa ne olur? Askerinin dik dolaşamadığı, sürünme pozisyonunda düşman beklediği gerçeğini hangi siyaset adamı değiştirebilir? Türkiye’de son durum şudur: Çoban sandıklarınız asker şehit eder. Terörist sanılan çobanları da (ya da köylüleri) asker öldürür! İki ateş arasında kalanların ise canı çıkar!

ERBİL’de “iş yapan Türk işadamları” listesini inceliyorum. Çok ilginç detaylar var: Erbil’e koşarak gidenlerin, “Ankara’nın doğusunda batırılmış iğneleri” yok!

Şaka değil; Erbil’de sanki “varlıklarını armağan edercesine” büyük bir çaba içindeler ama 1960-2010 arasında devletten kredi alıp “sabit kurdan” ödemelerine rağmen, Ankara’nın doğusunda “asla bir lira” yatırım yapmamışlar!

Hele bu gruplar içerisinde “sabit mark kredisi” kullanıp, senelerce “ilk aldığı kurdan” parayı devlete ödeyenler var ki; attıkları zaman mangalda kül bırakmıyorlar! Ben çözemedim “bu iştahın” sırrını! Sevgili dostlar, bu tablo karşısında yorumu sizlere bırakıyor ve aklıma gelen soru ile bitiriyorum; Erbil’e var da bizim vatandaşlarımıza yok mu!

RİZE‘nin AKP‘li Belediye Başkanı, ikinci eşlerin “devlet teşviki” ile Doğu’dan alınması halinde “terörün 30 sene içinde biteceğini“ söyleyince kızdılar…
Bence kızılacak bir şey yok…
Hâkim zihniyet bu…

Peki nasıl olacak bu iş?..
“Devlet teşviki” ile diyor…
Bir tek burasını anlayamadım; devletin bu gibi durumlarda “teşviki” nasıl olabilir?..
Hani devlet Doğu’ya diyelim ki fabrika bacası “dikene” nasıl teşvik veriyorsa belki öyle…

SORUN sadece Rana‘yla mı ilgili yoksa burada çok daha genel bir sorundan mı bahsediyoruz bunun ortaya çıkması için yazıyorum bu yazıyı. Basit bir vaka ele alalım ve sonra işin nasıl komplike hale getirildiğini görelim. Diyelim ki karı-koca bir buzdolabı almaya karar verdik.
Benim bu eylemi gerçekleştirmem için ihtiyacım olan tek bilgi, onun nerede en ucuza satıldığından ibaret. O an ve belki de tüm hayatımı yürütmek için bile yetecek türde bilgiler bundan ibaret benim için. Ama olmuyor biraz sonra Rana odaya geliyor. Araştırmalarının sonucunu anlatmaya başlıyor. Ürünü satan şirketi anlatıyor ama bu da yetmiyor şirketin ortaklarının daha önce nerelerde çalıştıklarını, oralardan neden ayrıldıklarını ve nasıl bir araya gelip yeni şirketlerini kurduklarını da öğreniyorum ben gayri ihtiyari. Oysa ben o an ortakların hepsi tek tek öldürülseler bile buzdolaplarına dokunulmadığı takdirde bunu bile hoş karşılayabilecek, hatta bunu çok güzel bir haber olarak bile algılayabilecek durumdayım bunu fark edemiyor Rana. Daha sonra ortaklar hakkında çıkmış olan dedikoduları anlatıyor; aralarında çapkın olan varsa benden adamın sevgilileri hakkında fikir bildirmemi istiyor. Adamın çok zevkli olduğunu düşünsem içimden helal olsun be adama diye düşünsem bile ben yine de gereksiz komplikasyonlara neden olmamak için susuyorum. Eğer insaflı günündeyse bazen o noktada asıl önemli meseleye gelip fiyatı söyleyebiliyor bana. Ama bazı durumlarda da o aşamada Türk ve dünya ekonomisine ve global dünyada buzdolabı piyasasının durumuna da geçebiliyor. Anlayacağınız kadında sadede gelelim nosyonu sıfır. Ben bunun sadece Rana‘ya özgü değil evrensel bir sorun olduğunu düşünüyorum.

Ben Teşvikiye’de doğup büyüdüm ve hâlâ Teşvikiye’deyim. Dolayısı ile de,  bizim buralarda 40-50 sene önce yaşanmış ve bir kısmı artık efsane gibi anlatılır olmuş hadiselerden bazılarını gayet net, bazılarını da hayal-meyal hatırlarım.

Hatırıma bir sis bulutunun ardında imiş gibi gelen bu hadiseler arasında, Teşvikiye Meydanı’nın hemen ilerisindeki bir apartmanın kapısına yanaşan siyah bir Cadillac otomobil vardır. Şık bir “Beyefendi”, otomobilin arka kapısından ürkek şekilde inmekte ve apartmandan içeriye girmektedir…

Sonra, komşu binaların salon pencerelerindeki tüllerin gerisinde yaşanan heyecan gelir… Hanımların, tüllerin hareketine mâni olmaya çalışmalarının titizliği ile dışarıya binbir ürküntü içerisinde attıkları gizli nazarlar; “Geldi, geldi…” gibisinden birkaç kelime, “Tevekkeli değil, Ferid Bey yarım saat önce çıkmıştı” diye bir ifade ve nihayet mânâlı bakışlar…

Yiğit Bulut’u severim. Olaylara bakış açışı, farklı yorumları sürekli yazılarını takip etmemi sağlıyor. Özellikle ekonomi yazılarını okurken zorlansam da, siyasi yazılarını kaçırmamaya çalışıyorum. Fakat o saç şekli, vıcık vıcık biryantin veya jöle dolu saçları ona odaklanmamı engelleyip. Kafasına konsantre olmama sebep oluyor.

Bu yüzden kendisi için alternatif imajlar hazırladım. Umarım beğenir.