KEMAL Kılıçdaroğlu aslında bundan çok daha önce yapılması gerekeni yapıp CHP’nin aday listelerinde bazı yıllanmış isimlere yer vermedi ve sabık genel başkan Deniz Baykal’ın çevresinin seçimlere girmelerini engelledi ya…
Milletvekilliği bir meslek, demokrasi denen sistem de milletvekilliğini hayat boyu yapmak olduğu için Meclis’e iki ay sonra veda edecek olan bazı CHP’liler önce şaşırmışlar, sonra hiddet buyurmuşlar ve Kılıçdaroğlu’nun aleyhine ağızlarına geleni söylüyorlar…
Hele, Ankara Milletvekili Yılmaz Ateş! Öyle bir hiddetlenmiş ki, Kemal Kılıçdaroğlu ile ekibini “işgalcilikle” suçlamış. Yılmaz Bey “Anadolu’daki işgali CHP kaldırdı, CHP’de işgal güçleri barınamaz!” demiş…
Ne kadar yanlış, nasıl eksik ve ne derece hatalı bir açıklama!
CHP’nin geçmişini Yılmaz Ateş’in sözlerinden öğrenmeye kalkacak olanlar, Türkiye’nin bu en eski partisinin şimdiye kadar sadece Anadolu’daki işgali kaldırmış ama başka bir iş yapmamış olduğunu zannedecek ve son derece noksan bilgilerle donanacaklar…

SHIT! Kahretsin! Yazı günüm geldi. Birşeyler karalayıp köşemi doldurmak zorundayım… Genel yayın yönetmenime “Yazmam şart mı? Para alabilmek için mutlaka yazmak zorunda mıyım?” diye sordum, “Yazmazsan kuruş vermeyiz” dedi. Çok sinirlendim ve içimden onu öldürmek geliyor!
Evde sabahtan beri düşünüyorum ama yazacak bir konu bulamıyorum. Galiba en iyisi gene Asiye’den bahsetmek! Geçen gün saydım, köşemde son on sene içerisinde tam üçyüz elli yedi bin altı yüz seksen dört defa Asiye’yi yazmışım. Ama ne yapayım, başka konum ve de çarem yok… Asiye benim can simidim, şablonum!
Rahatımı bozmayı hiç sevmem… Konusuz kaldığım günlerde Asiye’den bahsetmek işimi çok kolaylaştırıyor ama bu kadın canımı sıkmaya başladı. Zaten evlendiğimiz günden beri doğru dürüst bir yemek bile pişirmedi. Dün pazara gidip lâhana almış. Akşam, kapuska yedik. “Kapuskayı böğürtlen turşusu ile kaynatırsan afrodizyak gibi olur” diye kaç defa söyledim, dinletemedim. “Tuzu galiba biraz fazla” diyecek oldum ama öyle bir bakış attı ki, korktum. Mecbur kaldım, “Kapuskanın iyisi şap gibi olanıdır. Eline sağlık” dedim. Sofradaki ibrik de canımı çok sıktı ya, neyse…

CHP’de Deniz Baykal’ın istifasından sonra ağlamalar, sızlamalar, gözyaşları ile dolu feryadlar devam ederken şimdi de açlık grevleri başladı.

Maltepe CHP Gençlik Kolları’nın bazı üyeleri, Baykal’ın genel başkanlığa dönmesi için çadır kurup açlık grevine gitmişler, Maltepe’nin CHP’li Belediye Başkanı Mustafa Zengin de çadıra girip greve katılmış.

İş nerede ise, İran’ın doğusundaki Meşhed’de her 10 Muharrem’de yapılan Aşurâ Günü merasimlerinde Kerbelâ şehidlerini anmaya benzemek üzere… “Meded yâââ İmâm!” yerine “Yetiş yâââ Baykal” deyip ellerindeki zincirlerle sırtlarını kan içerisinde bırakıncaya kadar dövünecekler, hattâ bazıları İmam’a kavuşmak için kendi kendilerini hançerlemeye bile teşebbüs edecek… Deniz Bey bütün bunlara rağmen dönmeye yine de ikna edilemezse, yapılacak herhalde tek bir iş kalıyor: Budist rahiplerin bir zamanlar çok moda olan protesto biçimleri örnek alınacak, “Bizi bırakmaaaa!” diye haykırıp, meydanlarda üzerlerine benzin döküp intihara kalkışacaklar.

Ben Teşvikiye’de doğup büyüdüm ve hâlâ Teşvikiye’deyim. Dolayısı ile de,  bizim buralarda 40-50 sene önce yaşanmış ve bir kısmı artık efsane gibi anlatılır olmuş hadiselerden bazılarını gayet net, bazılarını da hayal-meyal hatırlarım.

Hatırıma bir sis bulutunun ardında imiş gibi gelen bu hadiseler arasında, Teşvikiye Meydanı’nın hemen ilerisindeki bir apartmanın kapısına yanaşan siyah bir Cadillac otomobil vardır. Şık bir “Beyefendi”, otomobilin arka kapısından ürkek şekilde inmekte ve apartmandan içeriye girmektedir…

Sonra, komşu binaların salon pencerelerindeki tüllerin gerisinde yaşanan heyecan gelir… Hanımların, tüllerin hareketine mâni olmaya çalışmalarının titizliği ile dışarıya binbir ürküntü içerisinde attıkları gizli nazarlar; “Geldi, geldi…” gibisinden birkaç kelime, “Tevekkeli değil, Ferid Bey yarım saat önce çıkmıştı” diye bir ifade ve nihayet mânâlı bakışlar…